Gerard Reve's
gevecht met de zinloosheid


Ik bezit geen statisch Godsbeeld, maar als ik van God een definitie zou moeten geven, dan zou die thans luiden 'God is het diepst verborgene, meest weerloze, allerwezenlijkste en onvergankelijkste in onszelf.

Alles wat ik in mijn werk over God te berde breng, is op dit Godsbegrip gegrondvest. Wat het waard is, weet ik niet; ik weet alleen dat het voor mij het enig mogelijke is. En ik vermag niet in te zien, waarom dit Godsbeeld minder recht op expressie zou hebben dan dat van bij voorbeeld de emanente God der wrake, die mensen tot het bedrijven van zonde predestineert, om ze vervolgens voor deze zonde voor eeuwig te verdoemen.

Blijde Boodschap
De onschuld en de waarheid worden gekruisigd
Godsbeeld van Gerard Reve -  Prachtrede (1972) -  Sacrament
Op hoop van zegen


Spiritualiteit is nooit bijzonder in tel geweest in Nederland. Spiritualiteit gaat altijd over de individuele mens die zich los wil maken uit de wereld van de algemeenheid.
Het gebonden zijn aan 'het men' is de erfzonde die de betreder van het geestelijke pad tijdens zijn zoektocht dient te overwinnen. Het spreekt daarom vanzelf dat elke religie die 'het collectief' centraal stelt weinig of niets moet hebben van echte spiritualiteit.
Gerard Reve was een man die in zekere zin een 'mysticus' was. Frans Kellendonk idem dito. Beide schrijvers hadden een band met het Rooms-Katholicisme.
Enerzijds begrijpelijk, omdat de Roomse Kerk een verbindingsschakel is tussen Westerse moderniteit en Oriëntaals-beeldend en Gnostisch-Hellenistisch denken, anderzijds verwerpelijk, omdat het Rooms-Katholicisme als autoritair geleid instituut het individu ondergeschikt maakt aan het collectief.

Gerard Reve Websites:
nadertotreve.nl/