Groups never thirst after truth. They demand illusions, and cannot do without them”. (Pharao, Pope, King, Queen, Fuhrer, Generalissimo). “They constantly give what is unreal precedence over what is real: they are almost as strongly influenced by what is untrue as by what is true. They have an evident tendency not to distinguish between the two”.
“This predominance of the life of fantasy and of illusions born of an unfulfilled wish is the ruling factor of neuroses. We have found that what neurotics are guided by is not ordinary objective reality but psychological reality. A hysterical symptom is based upon fantasy instead upon the repetition of real experience”(FREUD pp 12).(The madness of crowds - Willem Oltmans)

Zie ook: Een oorlog zonder vrede, en:
Morele verkrachting

Willem Oltmans & De Grote Bek

Toen Pim Fortuyn me in 2002 vanuit de auto liet bellen 'als je nu ja zegt, sta je nummer 5 op de lijst' heb ik hem bedenktijd gevraagd. Die avond zei hij tegen Paul Witteman dat hij 100 % achter Sharon stond. Die uitspraak forceerde mijn besluit. De volgende ochtend zond ik Pim een fax, dat ik niet mee deed. Willem Oltmans 2-11-03

Altijd weer worden domkoppen met een grote bek naar voren geschoven, die zich verbeelden, dat bommenwerpers, precisie projectielen, vliegdekschepen de middelen zijn, die Amerikaanse hegemonie kunnen afdwingen. (Willem Oltmans 3-11-03)

Nederland is een land dat geen martelaren kent. Een martelaar is namelijk iemand die tot aan zijn laatste ademtocht vecht voor 'de heilige zaak' - fel, verbeten, zonder ook maar iets van medelijden te tonen. Want overgeven doe je jezelf niet. Je mag alleen maar vechten - net zolang tot alles dood en kapot is om je heen en je samen met je medestrijders rustig en vredig het paradijs binnen kunt trekken.
En juist omdat wij een land zijn dat martelaren niet alleen kent, maar eigenlijk ook op een intense wijze verafschuwt - het opportunistische koopmansbloed in onze aderen verloochent zich nooit - blijft het zo'n merkwaardige zaak dat uitgerekend iemand die tot de grootste naoorlogse opportunisten gerekend kan worden - Pim Fortuyn - dankzij de on-Nederlandse (tegen het koopmansinstinct gerichte) aanslag van Volkert van der G. - een martelaar geworden is - een strijder voor een zaak die eigenlijk nooit een zaak is geweest - hetgeen mag blijken uit de keuze van Pim voor Jan Peter Balkenende, die op een vriendelijk-lachende wijze de opportunistengeest uitdraagt die wij alle eeuwen aanbeden hebben: de geest van Jacob Cats en Jan Salie, die op zo'n eminente wijze wordt vertolkt door VVD-minister Gerrit Zalm met zijn 'God zij met ons'-munten...

De God van Nederland staat altijd aan de kant van de mensen die de zakken gevuld hebben met muntstukken. Ikzelf woon in een stad waarvan de inwoners 'Blauwvingers' worden genoemd, een bijnaam die ze te danken hebben aan het welhaast wonderbaarlijke feit dat de bestuurders in het verleden bij gebrek aan groot geld een beroep deden op de kleinburgerij, die vol overgave uit alle hoeken en gaten grote blikken spaarpotten tevoorschijn haalde, die gevuld waren met miljoenen (misschien wel miljarden) muntstukken - degelijke Hollandse koperen centen - die natuurlijk allemaal waren voorzien van de randtekst 'God zij met ons'...
De regenten dankten God op hun met witte kousen overdekte knieën, maar hun God dwong hen wel al dat kopergeld te tellen en vandaar dan ook dat Zwolle - de stad van de zich blauw tellende calvinisten – een calvinistische modelstad is geworden: een stad waar trouw aan God zich kenbaar maakte via de zuinige, maar toch erg vrome, overgave aan het muntendom.

Wat me verbaast is dat een dergelijke calvinistische overgave aan de ‘wie spaart die heeft wat’-mentaliteit niet wordt uitgedragen door onze calvinistische regenten. Ze weten heel goed dat Pim Fortuyn het tegendeel was van de kleine spaarder. Pim was de man van het grote geld, een Nederlander die als koopman oer-Hollands was, maar als vijand van de spaarpot een soort van antichrist, die (strikt ideologisch gezien) eigenlijk terecht uit onze zuinige cententellende gemeenschap verwijderd is.
Pim Fortuyn wilde het middelpunt vormen van 'een kring van rijke zakenlieden' ('the captains of industry'), een mentaliteit die me als Blauwvingerige Zwollenaar met gevoelens van diepe afschuw vervult. Wie op de kleintjes let, bewondert de ordelijke man met de spaarpot en niet de chaoticus die zichzelf verrijkt ten koste van al die kleine spaarders die in tijden van nood de wereld van de ondergang redden, waar het grootkapitaal alleen maar crisissen schept die tot verlies van miljarden dollars of euro's leiden.
Grootkapitaal dat miljarden verspilt wordt op een vreemde, welhaast tegennatuurlijke wijze aanbeden momenteel, een merkwaardige zaak, omdat het begrip grootkapitaal het tegendeel (je zou ook kunnen zeggen: een perverse overdrijving) is van de calvinistische zuinigheid.
Volgens astrologen horen calvinistische zuinigheid en spaarzin bij de strenge, praktisch ingestelde planeet Saturnus. Saturnus is de planeet van de orde en daarom de vijand van de chaos van het vrije markt denken dat grotendeels gebaseerd is op gokken en gissen en jezelf blindelings uitleveren aan het toeval, vanuit een anti-Saturnaal gevoel van optimisme: "met een beetje geluk komen we er wel…".
Dat tegenover het begrip geluk altijd het begrip ongeluk bestaat zien anti-Saturnale geesten nooit in. De Saturnale geest is een pessimist die in zijn meest negatieve gedaante elke vorm van optimisme belachelijk maakt, zoals optimisten in hun meest negatieve gedaante elke vorm van pessimisme veroordelen.

Dat Pim Fortuyn zo'n felle verdediger was van het vrije marktdenken moet merkwaardig genoemd worden, omdat hij tegelijkertijd op een tamelijk conservatief-calvinistische wijze het patriarchaal-matriarchale vader-moeder-denken verdedigde, een mentaliteit die het geestelijke klimaat van de jaren vijftig in sterke mate bepaalde.
Aan de ene kant verlangde hij terug naar een ordelijke, beschermde wereld waarin de ordelijke (anti-dierlijke) planeten Maan (moeder) en Saturnus (vader) een grote rol speelden, maar aan de andere kant koos hij voor de chaos, waar hij ook in de jaren zestig - via de keuze voor het marxisme en de vrije, dierlijke seksualiteit - zichzelf aan overgeleverd had.
Het feit dat hij het marxisme zo gemakkelijk in kon ruilen voor het neoliberalisme bewijst dat de gesuggereerde tegenstellingen tussen deze twee vormen van economisch denken en handelen miniem zijn.
Marxisme en neoliberalisme zijn gebouwd op elitair machtsdenken: het opbouwen van machtige elites die het economische leven beheersen en controleren. De belangrijkste criticus van dat elitaire machtsdenken was in de jaren zestig de dissidente schrijver en denker Milovan Djilas, wiens boek 'De onvolmaakte maatschappij' eigenlijk nooit serieus genomen is door de aan het utopisme verslaafde jaren zestig generatie, waar Pim Fortuyn - ondanks het feit dat hij een super-baby-boomer was - zich tegen af wilde zetten.
Wie onvolmaaktheid als spirituele waarde erkent zal nooit een wereld opbouwen waarin 'de volmaakte mens' als ideaal wordt afgeschilderd.
Overal waar vergoddelijkte mensen (priesters, geslaagde zakenbonzen en meedogenloze militairen) naar voren worden geschoven heerst de mensvijandige sfeer van het fascisme, dat altijd ‘grootheid’ wil scheppen ten koste van het levensgeluk van als minderwaardig afgeschilderde anderen.
Daarom was de poging van Fortuyn om het geluk van de mensheid in handen te leggen van chaotische rijken een volstrekt onzinnig gebeuren.
Herman Heinsbroek, niet alleen superrijk en superchaotisch, maar ook nog voorzien van het quasi-religieuze verlangen de niet in het leven geslaagde mensen ‘waarden en normen’ bij te brengen, zou onze economie moeten herstellen, een ronduit belachelijke zaak, omdat de man rijk geworden is ten koste van anderen, een mentaliteit die je nou juist niet moet hebben wanneer je economieminister van een staat wil zijn.
Overheden zijn er niet om de een rijk te maken ten koste van de ander. Wie dat barbaarse zakenmanprincipe binnen het overheidsdenken introduceert is in feite een vijand van het volk En als zodanig moeten we de chaotische denkers rondom Pim Fortuyn dan ook aanduiden: volksvijanden, antisocialisten - wanneer je socialisme wilt zien als een beweging die stelt dat we allemaal - ook in economisch opzicht - gelijke rechten bezitten.
Heinsbroek is de man waarop de typering van Willem Oltmans van toepassing kan worden verklaard: "Altijd weer worden domkoppen met een grote bek naar voren geschoven..."
Want dat was het kenmerk van het kortstondige Pim Fortuyn-tijdperk dat ons land heeft mogen beleven: de terreur van de grote bek, die alleen begrepen werd door mensen die zelf ook een grote bek bezaten - denk aan Theo van Gogh, de man met het kleine hartje en de supergrote bek, waarover Willem Oltmans ooit zei dat hij alleen maar wat ‘ins Blaue hinein’ zit te schreeuwen…’.

Ad Melkert, Thom de Graaf en Hans Dijkstal begrepen niks van Fortuyn. Als kleine verlegen kinderen zaten ze een beetje voor zich uit te staren in een wereld waarin de Grote Bek plezier aan het maken was.
Dat ze zelf jarenlang het grotebekkendenken (waarvan Ariel Sharon de ultieme verdediger is) gesteund hebben zagen ze niet in. Want dat is altijd zo met mensen die ogenschijnlijk heel netjes en keurig zijn, die verafschuwen in anderen zaken die ze openlijk steunen in mensen die groter en machtiger zijn dan zijzelf.
Eigenlijk moet je Dijkstal, Melkert en De Graaf 'lakeien' noemen. Ze hebben altijd slaafs het principeloze grotebekkendenken gesteund, en op het moment waarop ze de Grote Bek als vleesgeworden tegenstander in Pim Fortuyn (een man die voor de volle honderd procent achter Sharon stond) ontmoetten wisten ze zich met hun houding geen raad.
Ariel Sharon hebben ze nooit echt veroordeeld. Nog altijd staan wij als natie volledig achter Israël en achter alles wat Sharon doet - PvdA-coryfee Max van der Stoel noemt zichzelf rustig ‘het absoluut goede’ - zodat we rustig kunnen stellen dat we geregeerd worden door hypocriete politici - die de grote bek in de een veroordelen, maar die tegelijkertijd op een slaafse wijze de grote bek in de als absoluut goed beschouwde ander als 'woord van God' aanbidden.

Willem Oltmans & De Tragiek
is willem oltmans een kapitalistische communist?

Willem Oltmans heeft een actieve rol gespeeld in de Nieuw Guinea-kwestie. Nu is hij nog steeds bezig met het ontrafelen van het verwarde beleid dat toen door de Nederlandse regering is gevoerd. Hij doet dat om voor zijn eigen belangen op te komen, maar ook voor "de waarheid". Dat is natuurlijk te verwachten van een journalist. Maar Oltmans was niet alleen als journalist bij de zaak betrokken. Hij heeft ook gewerkt als geheim agent voor de Bilderberg-groep; een groep groot-kapitalisten onder leiding van nazi-prins Bernhard. Dat is geen onthulling. Oltmans heeft zijn relatie met de Bilderberggroep vaak beschreven, hoewel hij zelf liever spreekt over de "groep Rijkens". Bilderberg en Oltmans, steunden Sukarno's politiek om Nieuw Guinea bij Indonesië te voegen, om een oorlog te voorkomen en omdat zij bang waren dat die oorlog hun handelsbelangen zou schaden. De Bilderberg-kapitalisten wilden vrij en ongestoord handel kunnen drijven in en met Indonesië. Luns cs volgden een tegengestelde politiek, zij wilden Nieuw Guinea houden omdat zij Sukarno nu eenmaal niets gunden. Het argument dat Luns daarbij onder andere gebruikte, was dat Papoea's zich helemaal niet wilden aansluiten bij Indonesië. Dat was ook zo en dat is nog steeds zo....
Oltmans vecht nu voor eerherstel en schadevergoeding, zodat hij weer op een witte vleugel van het duurste merk zijn hoogstaande deuntjes kan pingelen. (Frank Willems, de Muurkrant 1997)

OLTMANS IS ZICH van de onmogelijkheid van dit merkwaardige dubbelspel natuurlijk bewust. Zo noteert hij in het zesde deel van zijn memoires uit de mond van Zairin Zain, de toenmalige Indonesisch ambassadeur in Washington, wijze uitspraken als: 'Je probleem is dat je zogenaamd met ons bent, maar je speelt altijd weer je eigen spel.' En: 'Don't mix politics with journalism. Stick to the latter.' Oltmans sloeg die goede raad altijd in de wind. Hij moet trots geweest zijn op zijn adembenemende dubbelrol. Hij schiep er een mythe mee, met een romantische impact die hij altijd belangrijker gevonden moet hebben dan een succesvolle carrière in de journalistiek. Anders valt toch moeilijk de verschijning te verklaren, in 1986, van een curieus werkje als Zaken doen, waarin Oltmans zichzelf aanprijst als internationaal contactenlegger...
OLTMANS is in de Nederlandse media volkomen gemarginaliseerd geraakt. Het zesde deel van zijn memoires, de periode 1961-1963, werd, voor zover ik kan overzien, nergens besproken. Zelf gaf Oltmans, op 31 juli 1962, al aan wat zijn probleem was: 'Ik heb gewoon te veel vijanden tegelijk.' Anno nu heeft Oltmans nog steeds met alles en iedereen ruzie. In Nederland gaat men dan niet meer het debat met je aan, maar word je doodgezwegen. Een typisch voorbeeld van repressieve tolerantie. De mediastilte die er hangt om ook weer dit dagboekdeel is echt een schande, want Oltmans schreef in zijn dagboeken een onofficiële geschiedenis van de wereldgeschiedenis die op zijn minst publieke tegenspraak verdient. (Joost Niemöller, Groene Amsterdammer 1997)

Wie zich op het internationale web wat informatie probeert te verschaffen over WILLEM OLTMANS komt terecht in een wereld vol tegenstrijdigheden en dubbelzinnigheden, een wereld waarin de intellectueel Otlmans (ego: Mercurius) en de anti-intellectueel Oltmans (alter-ego: Zon en Pluto) in een verwarrend samenspel de hele wereld (inclusief de 'schizofrene' Oltmans) op een zodanige wijze in verwarring brengen dat alleen de woordjes ruzie en onbegrip als algemene, door iedereen gedeelde 'waarheid' overblijven.
Bijzonder opvallend is de bewondering die Oltmans voortdurend toont voor mensen die macht bezitten. Niet het feit dat de ander een vriend of een vijand is bepaalt het verlangen van Oltmans hem te steunen of aan te vallen, maar de hoeveelheid macht die de ander bezit. Wie geen macht bezit zal nooit op Oltmans vriendschap of vijandschap kunnen rekenen, een merkwaardige eigenschap natuurlijk, omdat de intellectueel Oltmans 'het zoeken naar de waarheid' en 'het bestrijden van de leugen' als hoogste doelstelingen in het leven formuleert.
Waarheid is meestal niet het bezit van de machtigen. Machtige mensen zijn machtig omdat ze zich ofwel willoos - via het lidmaatschap van politieke bewegingen - omhoog laten drijven naar de top (democratie), ofwel omdat ze via agressief gedrag (militaire en/of economische machtsgrepen) zichzelf die macht verworven hebben (dictatuur).
De wereld waarin wij leven is een mengeling van willoosheid (democratie) en dwingelandij (dictatuur). Wie in een dergelijke tweeslachtige wereld een rol wil spelen zal dus automatisch besmet raken. Hij moet democraat zijn, maar ook een dictator. Hij moet de armen en de zwakken willen helpen, maar hij zal ook genadeloos en wreed moeten zijn op zijn tijd - mogelijk niet met opzet, maar omdat hij deel uitmaakt van 'het spel'.
Juist het verlangen deel uit te maken van een wereld die gebouwd is op leugens maakt van der waarheidszoeker Oltmans een tweeslachtige figuur, die zowel door de leugenaars als de waarheidszoeker wordt gewantrouwd, omdat hij nooit een echte keuze wil maken. Altijd overtreft de eerzucht - de wil 'groot' en 'belangrijk' te zijn - het intellectuele waarheidsverlangen, zodat de echte waarheidszoekers, die zich in een schizofrene machtswereld altijd in de marge bevinden (mensen die gek zijn zorgen ervoor dat geestelijk gezonde mensen het gesticht worden ingewerkt) nooit aan bod komen.
Gek willen zijn in een gekkenhuis is een vanzelfsprekende zaak. Shakespeare heeft niet voor niets een toneelfiguur - Hamlet - ontworpen die de rol van 'gek' speelt om te kunnen overleven, maar waar Hamlet er zich niet voor schaamt tragisch te zijn (ware tragiek is geestelijke grootheid), daar wil Willem Oltmans schitteren aan de top - als gelijke van de machthebbers - een verlangen dat hem niet tragisch maakt, maar (eerlijk is eerlijk) een tikje meelijwekkend - alsof je naar een klein jongetje zit te kijken dat als misdienaar op het altaar stiekem grote veelkleurige toverballen in de veel te kleine hostiekelk van meneer de pastoor probeert te proppen...

Kapitalistische Religie & Geestelijke Vrijheid

"Op 19 September l.l. vaardigde Paul Bremer III in Iraq Order 39 uit. Meer dan 200 Irakese bedrijven werden geprivatiseerd. Irakese banken, mijnen en fabrieken konden voortaan voor 100 procent in buitenlandse handen komen. De overgenomen industrieën zou worden toegestaan 100 procent van hun winst naar het buitenland over te maken, in casu, Bush en zijn partner dieven.
“The Nation” liet Naomi Klein uitzoeken of kon wat hier gebeurde. Order 39 van dief Bremer is om te beginnen “illegal”, Waarom? De regering Bush schendt er de Haagse Conventie van 1907 en de Geneefse Conventie van 1949 mee, twee belangrijke internationale verdragen door Washington braaf ondertekend. Het Bush regime bestaat uit politbureau vigilantes, die met Cheney, Powell, Rumsfeld, Wolfowitz en compagnons in Iraq een ordinaire rooftocht zijn begonnen..." Willem Oltmans 8-11-2003

Wie praat over zoiets fundamenteels als 'scheiding van kerk en staat' die zal op zijn minst de moeite moeten nemen de begrippen 'kerk' en 'staat' te definiëren. Voortdurend praten we met z'n allen namelijk over zaken waar we in feite helemaal niets van af weten. Ze gooien je dood met begrippen als 'Jezus', 'Mohammed', 'Stalin' en 'Hitler', maar wanneer je het oeverloze geklets, dat vaak weinig meer is dan vrijetijdsbesteding van dikbetaalde hobbyisten, terzijde schuift en vraagt om een zinvolle, goed geargumenteerde definitie van basisbegrippen, dan staan de kletsers met de mond vol tanden en dan blijkt dat ze diegenen zijn die ze in gedemoniseerde anderen veroordelen: tirannen en dictators, inhalige patsers die in feite maar een enkele religie kennen: het nihilisme - een dodemansgodsdienst die zich altijd vertaalt in geestloze politiek-economische machtssystemen, zoals het kapitalisme en het communisme.
Dat is de reden waarom het anarchisme altijd de vijand is geweest van geestelijke dictatuur (vanaf haar ontstaan in Griekenland, waar anarchisme vrijdenkerij was - hetgeen NIET hetzelfde is als tegen elke autoriteit gericht nihilisme, dat altijd onvrij denken is omdat het de chaos dient).
Geestelijke dictatuur ontstaat daar waar mensen kiezen voor geklets en gezeur, ten koste van de anarchistische mens, die weet dat dure, dikke woorden altijd verwijzen naar dure, dikke, maar hopeloos lege kletsers. Geen grotere dictator dan een klamme zwetser, die anderen verveelt met traag gezeur.
In mijn simpele verhalenbundel 'REVOLUTIE IN HET GEKKENHUIS', dat een aanval is op de voze zwetserscultuur die de jaren zestig generatie in het leven heeft geroepen, een cultuur waarin alleen het grootste leeghoofd koning mag worden, verzet ik mij tegen alles wat groot en dikdoenerig is. Een enkel citaat wil ik hier als verlichtende illustratie weergeven:

Ik droomde dan dat de trein waarin ik reed de lucht invloog, niet vanwege een explosie of iets dergelijks, maar omdat hij op de een of andere manier kon vliegen, als was hij plotseling omgetoverd in een reusachtig passagiersvliegtuig. Verbaasd staarde ik uit het raampje en bekeek nieuwsgierig de huizen onder me, die minuscule afmetingen hadden aangenomen, als waren het poppenhuizen, bewoond door blozende plastic poppen, met starre, wijd- geopende ogen en een metalen stemmechaniekje in de holte van hun buik.
Bij tijden dook de trein omlaag en dan hielden we stil bij het een of andere station.
Tijdens die korte rustpauzen zag ik niemand. Elk station was als het ware uitgestorven. Alleen een kille, metalen stem was voortdurend hoorbaar, die de plaatsnaam afriep: "New York", "Madrid" of "Oslo"..; verder gebeurde er niets.
Na verloop van enige tijd weerklonk het schelle geluid van een conducteurfluitje en dan werd de tocht weer voortgezet, opnieuw hoog door de lucht, op weg naar een volgende halteplaats: Parijs of Londen, dat weet ik allemaal niet meer zo precies, en dat alles ging eindeloos door en ik zou dan ook weinig meer te vertellen hebben, als het niet zo was geweest dat tijdens een van onze tochten door de lucht er een eigenaardig en zeer ergerlijk voorval plaatsvond.

Op een gegeven moment namelijk dook uit de wolken een tweede trein op, volkomen identiek aan de onze: helgeel, met lichtblauwe dwars-strepen en hier en daar voorzien van felgekleurde reclameborden.
Nieuwsgierig keek ik naar buiten en ik constateerde verbaasd dat de trein ons niet passeerde, maar pal naast ons voort bleef rijden.
Ik observeerde het rijtuig naast me oplettend en probeerde een glimp op te vangen van de inzittenden, maar waar ik ook keek, nergens was een levende sterveling te zien. Voor de meeste raampjes hingen donkerblauwe gordijntjes en daar waar geen gordijnen hingen waren de compartimenten leeg - ik zag tenminste niemand...
Tot, op een zeker moment, een van de blauwe gordijntjes opzij werd geschoven en het gezicht van een jonge man van onbestemde leeftijd zichtbaar werd. De man, bijna een jongen nog, lachte me toe en terwijl hij het raampje van zijn compartiment opende wenkte hij mij toe hetzelfde te doen.
Haastig en een beetje in de war probeerde ik de verchroomde slinger, waarmee het schuifmechaniek van het raam bediend kon worden, rond te draaien, maar wat ik ook deed, hoe ik ook trok en rukte, er was geen beweging in te krijgen. Wanhopig keek ik de jongen aan, die mij iets toe scheen te roepen. Zijn mond opende en sloot zich een aantal malen en ik keek ernaar en dacht: Wat zou hij in godsnaam zeggen?
Het antwoord op die vraag zou ik waarschijnlijk nooit krijgen, want de trein waarin de jongen zat wendde zich schokkend en stotend af, als verafschuwde hij mijn chaotische, onhandige gedrag, en verdween vliegensvlug in de nevelige avondhemel… (Revolutie in het Gekkenhuis: De Droom)

Oppervlakkig gezien stelt het fragment waarin een droom wordt beschreven niets voor. De een ontmoet een ander, ziet hem spreken, maar begrijpt niet wat hij zegt. Maar als je daar over na gaat denken, dan ga je inzien dat ons hele leven in feite een reis is door een wereld waarin mensen vanachter een glazen wand je woorden toerschreeuwen die volmaakt zinloos zijn, omdat ze uitgesproken worden in een universum dat voor jou niet toegankelijk is.
Waarmee ik dus aan wil tonen dat wijsheid en inzicht volstrekt niet gediend zijn met rijk geworden patsers die vanachter glazen wanden grote dikke boekwerken (eerste drukken natuurlijk, want een rijk man wil altijd bewijzen dat hij belangrijk is!) zitten voor te lezen, omdat de veelheid waar zo'n kletser voor staat in dienst staat van de innerlijke leegheid.
Anarchisme is altijd gericht op vernietiging van het masker, en wat wij 'cultuur' en 'religie' noemen in het zogenaamde vrije westen is burgermansmaskerade, die - juist vanwege het feit dat het de leegheid moet verbergen - op een sadistische wijze alles wat bedrog ontmaskeren kan probeert te vernietigen.
Daarom is echte kunst altijd 'buitenbeentjeskunst' - evangelische kunst zou je kunnen stellen, omdat Jezus in het evangelie de wijs geworden eenling tegenover de collectivistische kletsers plaatst - schijnheiligen die geld en macht belangrijker vinden dan humanistisch-geestelijke waarden die in elk mens een gelijke wensen te zien .
Wat wij hier 'kerk' noemen is collectivistisch gezwam (collectivisme is jezelf onderwerpen aan goddelijke autoriteit) en daarmee de vriend van het politieke nihilisme, dat oneindig vozer en leger is dan het religieuze nihilisme van de kerkgangers.
Als anarchist verafschuw ik alles wat nihilistisch is, omdat nihilisme niets anders is dan jezelf neerleggen bij een wrede werkelijkheid die als vaststaand, onveranderlijk gegeven dient te worden geaccepteerd.
Dat is het verschil tussen anarchisme en nihilisme. Beide partijen benaderen de werkelijkheid op een pessimistische wijze (de mens is een aan het collectivisme verslaafd zoogdier dat geestelijke ontwikkeling als een bedreiging ervaart), maar waar de nihilist stelt dat elke poging iets te veranderen zinloos is, zodat het nastreven van primitief eigenbelang als hoogste goed wordt gezien, daar stelt de anarchist zich strijdbaar op, omdat hij de verpersoonlijking wil zijn van de oude wijsheidsgedachte die stelt dat je in een autoritair-collectivistische wereld een positieve daad kunt stellen door 'eenling' te zijn.
Wie het regentendom aan wil vallen zal weinig succes hebben wanneer hij zichzelf voorziet van een regentenmuts. Dat is wat nihilisten doen. Willem Frederik Hermans bijvoorbeeld, en zijn kleine minibroertje Theo van Gogh, zijn antifilosofen die met behulp van scheldpartijen willen bewijzen dat de anderen 'niks' zijn.
Maar wat bewijs je daarmee? Wat koop je ervoor als je aantoont dat een ander niets is omdat hij niet goed schelden kan? Dat is toch doodgewone geestelijke dictatuur? Waar het om gaat is aan te tonen dat jij wel iets bent. Maar die daad zullen nihilisten nooit stellen, omdat ze weten dat iemand die iets wil zijn door alles wat nihilistisch is gehaat wordt - en dat is nu precies wat mensen die primitief eigenbelang nastreven niet willen.
Daarom zijn ze niet de vijanden van de kleinburgerlijke religie, maar zijn ze de steunpilaren van die religie, de dikke, betonnen heipalen waarop de religieuze mens zijn kerken en paleizen bouwt.
Anarchisme is geen nihilisme en dat betekent dat geen enkele kleinburgerlijke nihilist op het grondgebied van de anarchist een kerk of een kasteel kan bouwen - hetgeen het merkwaardige verschijnsel verklaart dat anarchisten (werkelijke anarchisten, die eenling willen zijn) niet alleen gehaat worden door religieuze kleinburgers, maar ook door diegenen die pretenderen de vijand te zijn van het vrome filisterdom: de nihilisten.
Wanneer je derhalve spreekt over ‘scheiding van kerk en staat’ dan zul je het begrip kerk moeten omschrijven als nihilisme (de onverschillige weigering geestelijke vrijheid voor iedereen te verdedigen) en het begrip staat als anarchisme (het positieve verlangen geestelijke vrijheid voor iedereen te verdedigen).
Een staat die het begrip 'geestelijke vrijheid' ontkent is altijd een anti-staat, een tegen de burger gerichte dictatuur, waarbij het niet uitmaakt of de staatsvorm democratisch of niet democratisch is.
Een dictatuur die geleid wordt door een leider die geestelijke vrijheid als het hoogste goed ervaart is te verkiezen boven een democratie waarin de geestelijke dood wordt gepreekt. In zo'n staat wordt vrijheid namelijk in handen gegeven van kille technocraten die de geestelijke en emotionele ontwikkeling van mensen volstrekt onbelangrijk vinden.
Kapitalisme en communisme zijn daarom identieke grootheden omdat ze de geestelijk dode mens tot koning uitroepen. Zulke mensen kopen de wereld op. Ze bezetten een land en ze geven dat land aan 'de rijken'. En daarna maken ze de burgerij wijs dat wanneer de rijken een land en zijn inwoners bezitten iedereen vrij is Primitief bedrog natuurlijk, omdat geen mens werkelijk vrij kan zijn in een wereld waarin hij de slaaf van het geestelijke nihilisme moet zijn.
Wanneer Willem Oltmans op zijn site dan ook tekeer gaat tegen het antidemocratische gedrag van Bush en co in Irak, waar zonder dat de bevolking iets is gevraagd economische veranderingen worden doorgevoerd, dan stelt hij zichzelf op als de vijand van het nihilisme (dat altijd egoïsme is). De vrijheid van een machtselite die andere mensen wil bezitten, gebruiken en manipuleren is doodgewone onvrijheid, een situatie die door de aangepasten nooit wordt gezien, maar die een schrijnende ondraaglijke last wordt voor diegenen die onaangepast (dus anti-autoritair) zijn.

Het Democratische Voorbeeld

"Het wordt steeds duidelijker, dat journalisten in de 21ste eeuw geleerd zou moeten worden hoe uit een oerwoud van informatie de hoofdlijnen te pikken, om opinievorming bij lezers op deugdelijke gronden op weg te helpen. Hoe anders arriveert men beslagen ten ijs voor het stemhokje? De enige dagbladen, die anno 2003 een uitstekend beeld geven van wat in de wereld speelt zijn de Britse. Ze zijn onbetaalbaar. Het was geen toeval, dat een meerderheid van Britten tegen de oorlog was. De pers droeg haar steentje bij, dwars door het spervuur van leugens van Blair heen."
Uit de Britse pers: "Salim Lone, ex-directeur communicatie van de UN in Baghdad, pleit voor een snelle overdacht van Iraq aan de UNO, waarbij duidelijk zou moeten worden gemaakt, dat Washington en London geen enkele invloed meer zouden hebben."
"Hoe eerder de US en UK uit Iraq oplazeren hoe eerder er een kans is op rust." Willem Oltmans, 22-11-03

Waar Willem Oltmans de Britse pers overlaadt met complimenten en zijn verbazing uitspreekt over het merkwaardige feit dat zo'n democratisch land (democratie en een kritische, objectieve pers zijn voor hem synoniemen) een schijnheilig, leugenachtig wezen als Tony Blair heeft kunnen produceren, daar laat de hoofdreactie van de Volkskrant - via een zogenoemd 'hoofdredactioneel commentaar' - de lezers weten dat objectieve onafhankelijke en kritische berichtgeving over zaken die het Midden-Oosten betreffen in Nederlandse kranten nog altijd niet mogelijk is.
Waar de linkse pers in Engeland de bezetting van Irak afwijst, daar probeert de Volkskrantredactie de lezers wijs te maken dat wij Irak als ons bezit moeten beschouwen, zodat wij als machtige kolonisten van deze kolonie een democratisch model voor het Midden-Oosten kunnen maken - met een vrije pers natuurlijk, die eerlijk, democratisch en objectief behoort te zijn…, dus niet in dienst mag staan van een partij…
Net als Willem Oltmans heb ik zo mijn twijfels over het democratische, onpartijdige gehalte van onze zogenaamd democratische pers. Nog altijd weet de Volkskrantlezer niet dat Israël een zionistische staat is en dat de Arabieren niet vechten tegen ‘de joden’, maar tegen ‘het zionisme’, dat in hun ogen een anti-Semitische ideologie is, die in feite niets anders is dan een racistische, op vernedering van niet-Westerse mensen gerichte vorm van rechts-autoritair denken.
Het is vanuit Arabische ogen gezien volstrekt absurd om te proberen van Irak een 'democratische modelstaat te maken, omdat in hun ogen niet Irak het democratische voorbeeld dient te zijn, maar Israël.
Israël is opgericht met de pretentie het 'morele licht' van de wereld te zijn, een voorbeeld, een staat geworden morele les, die de anderen leert hoe zij moeten leven om ‘moreel gezonde mensen’ te worden… Wanneer je dan ook een land wilt verbeteren, teneinde er een modelstaat van te maken, dan zul je Israël moeten dwingen zijn hoge pretenties waar te maken, want het spreekt natuurlijk vanzelf dat iemand die zichzelf ‘Paus’ noemt, niet in zijn blote kont de hoerenloper kan spelen in de een of andere rosse buurt.
Wie een voorbeeld wil zijn zal tot voorbeeld moeten worden gemaakt, hetgeen heel concreet betekent dat Israël zal moeten worden omgetoverd in een moderne democratie, met een democratische, op Amerikaanse waarden gebouwde grondwet, die er borg voor staat dat de overheid op een democratische wijze alle inwoners van het land representeert. Niet langer zal de democratie verkracht mogen worden door irrationele dwepers die van een staat een padvinderskolonie willen maken, waarin extreem rechtse antidemocraten het recht wordt gegeven alle eerlijke, democratische mensen kapot te slaan, nee, Israël zal duidelijk moeten worden gemaakt dat het als 'joodse staat', een staat van en voor joden, een antivoorbeeld is: een ontkenning van de seculiere democratie - die juist vanwege haar seculariteit een werkelijk religieuze staat kan zijn, wanneer we religie omschrijven als het aanbidden van een God die eenheid is.
Het is absurd dat Irak (een staat waarin vrijwel alle inwoners moslims zijn) wordt onderworpen aan jarenlange sancties en daarna met behulp van militair geweld wordt onderworpen, alleen maar omdat Israël eist dat de ‘gedemocratiseerde’ moslims de in hun ogen niet-democratische, anti-Semitische en anti-Islamitische ‘joodse staat’ als lichtend voorbeeld moeten erkennen.
Het feit dat de hoofdreactie van de Volkskrant dat niet inziet, bewijst dat het gezonde, onpartijdige verstand nog altijd geen rol van betekenis mag spelen in journalistiek Volkskrantland.

Onschuld & Integriteit

Soms kan het gebeuren dat mensen van wie je het volstrekt niet verwacht zou hebben je meevoeren naar een wereld van wijsheid, die door moralistische schertssocialisten en moralistische schertsliberalen gemeden wordt als de pest (kleinburgerlijk moralisme is nu eenmaal de dood van de waarheid), terwijl de mensen die de hoeders van de wijsheid zouden moeten zijn (met name christenen en moslims - zionistische joden aanbidden de waarheid niet: als ‘uitverkorenen’ staan zij er boven) zich schuldig maken aan de meest extreme vormen van zelfbedrog, die een fundament kunnen vormen voor alles, behalve voor het kristallen bouwwerk van de wijsheid dat alleen maar op eerlijkheid en waarachtigheid - lees: integriteit - kan berusten.
Willem Oltmans is een van de weinige journalisten die heeft ervaren dat het consequent verdedigen van eigen overtuigingen binnen een primitief moralistische wereld niet op prijs wordt gesteld.
Hij bemoeide zich als journalist met politiek, maakte daarbij duidelijke keuzes die botsten met een beleid dat door boven hem gestelde machthebbers was uitgestippeld en ontdekte dat het zich actief begeven op een gebied dat als het exclusieve bezit van machthebbers wordt beschouwd ertoe leidde dat hij op 'een zwarte lijst' werd geplaatst, niet alleen door politieke machthebbers, maar ook door de hoofdreacties van bladen die, zoals ze dat zo fraai kunnen formuleren, 'kwaliteit' als hoogste waarde hanteren.
Het merkwaardige feit van 'buitengesloten worden' door de meerderheid, alleen maar omdat je als enkeling opvattingen verdedigt die als 'minderwaardig' worden beschouwd omdat ze in strijd zijn met de opvattingen van de meerderheid ('macht is recht') is in feite de kern van de verlossingsboodschap die 'gnosticisme' wordt genoemd.
Gnosticisme is waarheid zoeken in een wereld waarin de leugen als 'god' wordt aanbeden. De 'god' van de wereld wordt 'Demiurg' genoemd. Hij is de misleider, de man die macht gebruikt om de menselijke geest te misleiden of te manipuleren. Niet de waarheid is belangrijk, maar het vermogen de mensen via manipulatief gedrag te laten geloven dat alles wat door machthebbers als 'waar' wordt beschouwd ook inderdaad ‘waarheid’ is.
Dat is de reden waarom binnen alle wijsheidsscholen het als de eerste taak van de wijsheidsmeesters wordt gezien de gehersenspoelde mens los te weken uit het web van leugens waarvan hij onderdeel geworden is. Wijsheid en macht hebben altijd op gespannen voet met elkaar gestaan en dat is de reden waarom wijsheid nooit op voet van gelijkheid om kan gaan met al die machthebbers die de 'absolute waarheid' claimen.
Wijs worden, zuiver worden, integriteit als 'god' aanbidden, betekent de strijd aanbinden met de verkondigers van de absolute waarheid, hetgeen dus iets anders is dan de opdracht die christenen, joden en moslims hun onderdanen meegegeven: “Geloof alles wat je wordt voorgehouden door de leiders, twijfel niet aan de juistheid van hun interpretaties en jaag iedereen die mensen aan het denken wil zetten weg".
Absolute waarheid hoort bij de Paus van Rome, de Ayatollah Khomeini, de staat Israël, maar ook bij Andries Knevel en Hennie Huisman (die elkaar recentelijk, via de overgave aan hun gemeenschappelijke ‘Heer’, gevonden hebben) en - last but not least - de hoofdredactie van de Volkskrant, die op een merkwaardig slaafse wijze de zaak van ‘Israël & Amerika’ dient.
Willem Oltmans vraagt zich af of integriteit bestaat in journalistiek Nederland. Hij vergeet daarbij het feit te vermelden dat hij niet op een bewuste wijze heeft gekozen voor een confrontatie met machthebbers. Het ‘niet weten’, het zich niet realiseren dat zijn gedrag bestraffingwoede zou kunnen oproepen, bracht hem in een positie waarin hij niet meer kon functioneren op de wijze waarop hij zou willen functioneren. De vraag is of hij, wanneer hij van te voren had geweten wat hem zou kunnen overkomen dezelfde keuzes zou hebben gemaakt. Want laten we wel wezen: Willem Oltmans heeft bijzonder sterk geleden onder het uitstotingsproces dat door moralistische anderen in gang werd gezet. Zodat je jezelf kunt afvragen of zijn oproep aan andere journalisten 'integer' te zijn veel effect zal sorteren, omdat geen enkele journalist uitgestoten wil worden, met alle negatieve gevolgen van dien.
De wijsheidsleraar Gurdjieff stelt het heel duidelijk: “De mens is een laf en bangelijk wezen. Nooit zal hij op zoek gaan naar de waarheid wanneer het zoeken naar waarheid pijnlijk is.” Daarop berust het principe van de geestelijke manipulatie door machthebbers. Ze weten dat pijn en straf de zaak van de leugen dienen en daarom zullen ze al diegenen die waarheidsliefde NIET bestraffen, mensen die integer zijn of in de toekomst mogelijkerwijs integer zouden kunnen zijn proberen weg te werken en uit te sluiten.
Leugen is altijd gericht op zelfhandhaving, omdat leugenaars weten dat toelaten van ook maar het geringste greintje eerlijkheid hun leugenwereld in elkaar doet storten. Eerlijke mensen worden daarom op een strenge, meedogenloze wijze bestraft.
Een fraai voorbeeld van de wijze waarop mensen door machthebbers worden gemanipuleerd is de geestelijke zelfvernietiging van de niet bijzonder progressieve Engelse opperrabbijn Jonathan Sacks. De man publiceerde een boek waarin hij het joodse godsbeeld relativeerde, een filosofische eerlijkheidsdaad die in feite de stelling bevestigde dat de joden NIET het uitverkoren volk zijn - zodat ze zich niet mogen beroepen op bijzondere voorrechten die aan die ‘goddelijke status’ kunnen worden ontleend. Vanuit Israël werd de man onmiddellijk op felle wijze terechtgewezen, en gehoorzaam krabbelde hij terug, maakte, zoals geschiedwetenschappers dat zo kleurrijk noemen: 'de gang naar Canossa' en onderwierp zich aan de Israëlische staatsopvatting dat ‘de joden’ de absolute waarheid vertegenwoordigen.
Dat is de reden waarom een mens die naar integriteit verlangt de staat Israël verafschuwt. Dat is namelijk een staat die via verabsolutering van het eigen gelijk het mensen onmogelijk wil maken eerlijk en waarachtig te zijn, een staat die van mensen verlangt dat ze de leugen als waarheid aanbidden en de geschiedenis afzweren zodra die gewchiedenis een waarheid zichtbaar maakt die als ‘slecht wordt ervaren (‘revisonisme’), en dat alles in dienst van het macht is recht principe.
De hoofdredactie van de Volkskrant laat in de editie van vandaag zien waar een dergelijke opstelling toe leidt. Naar aanleiding van een natuurramp in Iran, waarbij waarschijnlijk twintig- tot dertigduizend mensen zijn omgekomen wordt een heksenjacht tegen het Iraanse bewind in gang gezet. Dat er zoveel slachtoffers zijn, zo suggereert men (het NOS-journaal doet momenteel precies hetzelfde), is te wijten aan het wanbeleid van de Ayatollahs, die alleen maar 'weg met Amerika' en ‘weg met Israel' leuzen schreeuwen, zodat ze aan behoorlijk bestuur niet toekomen.
Ik ben geen vriend van de theocratie, maar wanneer je de ellende van mensen op zo'n walgelijke, vals moralistische wijze gaat gebruiken om je eigen vals moralistische leugenzaakje te verdedigen, dan ben je volgens mij diep gezonken.
Wat dat betreft lijkt het me zinvol de artikelen van Willem Oltmans te lezen, een man, die als lastige, kritische buitenstaander in veel opzichten wijzer is dan al diegenen die op zo'n fatsoenlijke, keurige wijze de wereld van de verabsoluteerde macht verdedigen.

De eenling & Het systeem

Macht & Vrolijk Zijn

Ontmenselijking

Tell them what they want to hear

"Ik begon met lezingen geven in 1958 in Amerika. De grote baas van mijn bureau, Bill Colston Leigh, 521 Fifth Avenue, drukte me op het hart, "Willem, if you want to become a succesfull speaker tell your audiences what they want to hear." Dat is weer zo’n advies uit de door en door verrotte Amerikaanse samenleving, die om deze vormen van belazerarij draait. Zeg niet, dat ik het uit mijn duim zuig, ik heb er tientallen jaren gewoond. Het is alleen maar erger geworden, sinds ik in de jaren 50 en 60 begon..." Willem Oltmans, in 'Betuwse Dames'

Willem Oltmans & Rachmaninov

In de oorlog maakte ik kennis met Rachmaninoff. Nam me voor de prelude opus 23. no 5 perfect onder de knie te krijgen. Ben er wel eens dicht bij geweest, maar het is nooit echt gelukt. Studeer er eigenlijk nog op. Zijn vier piano concerten en vier symfonieën ken ik door en door.
Misschien wel zijn gaafste werk ontdekte ik in de jaren 1971-1988, toen ik in Rusland reisde, toen nog de USSR. Ik was zeer bevriend geraakt met aartsbisschop Pititrim (onlangs gestorven) van Moskou. Hij las de mis iedere ochtend vroeg in zijn kleine kapel in een zijstraat van Gorky Street. Ik ging er dikwijls heen, voornamelijk om naar de beide koren van Russische bejaarde dames te luisteren. Er ging een wereld voor me open. Russische kerkmuziek is een wonder.
Rachmaninoff was niet met een kerk verbonden... Toch bleef Russische kerkmuziek een belangrijke rol vervullen in zijn leven.
Hij schreef, volgens mij zijn meesterwerk, “The Vespers” in twee weken, januari en februari 1915. Rachmaninoff was een voorbeeld van wat een hoog begaafde geest de wereld kan nalaten. Ik schrijf in ieder geval liever over hem dan over laag bij de grondse types die vandaag de dienst in de wereld uitmaken. (Willem Oltmans 25-7-2004)

Grote Pik (Schorpioen) & Kleine Pik (Kreeft)
Willem Oltmans Heeft Een Stamper

"Ik heb vele jaren in India en Indonesia gereisd of gewoond... Indiërs en Indonesiërs zijn dikwijls kleiner geschapen en ook hun Wiwimachers, zoals Freud een pik noemde, zitten normaliter tussen onze pink en ringvinger in. Wat ik dikwijls heb ondervonden, was, dat als ik uit het Imperial kwam en een gemotoriseerde bedjak wenkte veelal door Sikhs gereden met hun markante gezichten gekleurd met tulbanden zij soms een stille straat in reden het regenscherm neerlieten om daarna in je broek te kijken welke size je westerse pik wel had. Ze konden er nooit genoeg van krijgen. Was het jaloezie, een wens ook zo’n stamper te hebben?" Willem Oltmans 7-7-2004

Over Wijsheid & De Stamper