Doomsday: 11 september 2001 - Terreur in VS
Waar Vechten We Voor Of Tegen?
"As for the war on terrorism, the United States should clarify its objectives for the next phase. There are already calls by Washington warriors for the United States to take out other groups, like Hamas and Hezbollah, and to make a pre-emptive strike against Saddam Hussein. But the Administration must avoid entering into a campaign against an open-ended list of enemies.
Unless there is a demonstrable threat to US security from a specific group, Washington must not get into the business of choosing between terrorists and national liberation groups.
Instead, we should be working with other nations and the UN toward an expeditious settlement of the Israeli-Palestinian dispute (we wish Secretary of State Powell had shown more urgency in his November 19 remarks calling for Israel to halt settlements and recognize Palestinian grievances) and toward an end to the sanctions on Iraq.
For the longer term, there must be a new deal for Arab and Islamic peoples, who have been shortchanged by the global economy. The rise of bin Ladenism reflects the failure of reactionary Arab states to provide for their citizens' basic needs; it also reflects the suppression of the democratic dissent that would generate reform. These failures have handed credibility to extremist groups, which provide social services and religious schools while preaching hatred of America for its support of corrupt regimes and the suppression of Palestinians.
Evoking the post-World War II Marshall Plan, British Chancellor of the Exchequer Gordon Brown recently called for an additional $50 billion a year in financial aid to the world's poorest countries. Former President Jimmy Carter termed the gap between the rich and poor "by far the most important single problem in the world."
It's time for a new Marshall Plan--a multibillion-dollar World Bank-UN Development Program initiative, funded in part by the West and in part by the wealthy oil-exporting countries in the Islamic world, aimed at bringing economic development, education and subsidized healthcare to the Arab and Islamic world. This is not utopianism--it is hardheaded realism. (The Nation, november 2001)
Vernietiging Irak: Realisme of Ideologische Waanzin?
Het is uitermate opmerkelijk dat na het vernietigen van het Taliban-regime in Afghanistan - vertegenwoordigers van een fundamentalistische richting binnen de Islam die vijandig staat tegenover de Westerse cultuur - Amerika en Israel nu hun agressie richten op staten en bewegingen die niet geleid worden door moslimfundamentalisten. Baarden afscheren en vrouwen ontdoen van hun hoofddoeken is er dit maal dus niet bij.
Het seculiere bewind in Irak vormt in geen opzicht een bedreiging voor het Westen, laat staan voor 'onze beschaving' of 'onze cultuur'. Saddam Hoessein is geen slechter mens dan de koningen en presidenten in andere Arabische landen en in veel opzichten is hij zelfs een beter mens, die zich laat leiden door het socialistische verlangen de Arabische naties te ontwikkelen en te moderniseren.
Waarom dan het ziekelijke verlangen een naar modernisering verlangend Irak plat te bomdarderen en als zelfstandige natie uit te schakelen? Redelijke verklaringen kunnen niet gegeven worden. Irak is bereid vrede te sluiten met Israel op het moment dat vrede wordt gesloten met de Palestijnen. Irak accepteert alle besluiten die de Palestijnen nemen. Wanneer de Palestijnen Israels bestaansrecht erkennen erkent Irak het bestaansrecht van Israel ook. Wanneer de Palestijnen Israel als partner beschouwen dan wil Irak ook een partner zijn. Dus waarom al die onredelijke bedreigingen en barbaarse oorlogsverklaringen?
Leven we nog wel in de moderne tijd, vraag je jezelf bij tijden af, of zijn hier godsdienstwaanzinnigen aan het werk die op een Oud-Testamentische wijze de vijanden van een krankzinnige, naar macht verlangende religieuze natie proberen uit te schakelen?
Het begint er steeds meer op te lijken dat een kleine groep extreem-rechtse gelovigen in Amerika het beleid bepaalt. Dat beleid is niet gericht op het uitschakelen van terreurbewegingen die een bedreiging vormen voor de wereldvrede (want die bedreiging voor de wereldvrede zijn zij zelf...), maar op het vernietigen van krachten die een bedreiging vormen voor het rechts-extremistische verlangen van het Midden-Oosten een verzameling machteloze vazalstaten te maken, die niet de belangen van hun inwoners dienen te verdedigen, maar de belangen van rechts-fascistische krachten in Israel en Amerika.
Bush wil geheime militaire tribunalen in strijd tegen terrorisme
De Amerikaanse president Bush wil zeker geheime militaire tribunalen gebruiken bij de berechting van buitenlanders die van terrorisme worden verdacht. Dat zei de president gisteren bij de aankondiging van nieuwe maatregelen om terrorisme te bestrijden. De president tekende half november een decreet op grond waarvan verdachten van terrorisme door een geheim militair tribunaal kunnen worden berecht. Bij een dergelijk proces gelden verklaringen van getuigen die iets uit de tweede hand hebben vernomen, als bewijs. Bovendien kan iets als bewijs gelden ,,als het voor een redelijk denkend mens van enige waarde is''. Beroep tegen het vonnis van een tribunaal is niet mogelijk, en het proces vindt achter gesloten deuren plaats.
Bush verwierp de kritiek van leden van het Congres dat de tribunalen de Amerikaanse grondwet en de burgerrechten van verdachten ondermijnen. ,,Niet-Amerikanen die massamoorden beramen en uitvoeren zijn meer dan criminele verdachten. Ze zijn illegale strijders die ons land en onze manier van leven proberen te vernietigen. Als ik beslis dat het in het nationale veiligheidsbelang van onze grote natie is om diegenen die oorlog voeren tegen Amerika te berechten via militaire tribunalen, dan doen we dat'', aldus de president. (AP, Reuters, NRC, 30-11-2001)
Rechts Israel roept Amerika op martelen in te voeren
Sinds 11 september hebben Israël en het westen veel met elkaar gemeen, denkt Moshe Kuperberg. Kuperberg werkte 20 jaar voor de Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst Shin Beth, en was onder andere verantwoordelijk voor infiltratie en eliminatie van Palestijnse extremistische cellen. Na zijn vervroegd pensioen is Kuperberg nu bezig met oud-collega's een adviesbureau voor veiligheid- en anti-terreurvraagstukken op te zetten.
Israël heeft het Westen veel te leren, zegt Kuperberg... Israël gebruikt pressie en chantage. De informatie (bijvoorbeeld) die leidde tot de 'succesvolle' moordaanslag op twee Hamas-kopstukken in Nablus deze zomer, kwam van een lokale sjeik die door Shin Beth was betrapt met kleine jongetjes – inclusief foto's. Een andere Palestijn werkte jaren in Israël, werd daar betrapt op een misdrijf en kreeg toen de keuze: de gevangenis of collaboratie. Aangezien Israël vrijwel ieder aspect van het leven van Palestijnen controleert, heeft de Shin Beth veel greep op de Palestijnen; volgens Israëlische veiligheidsofficieren off the record zijn er dan ook zeker 15.000 Palestijnse collaborateurs.
Meestal laat de Shin Beth een Palestijn eerst heel eenvoudig te verkrijgen informatie leveren in ruil voor tastbare privileges: toestemming om een familielid naar een ziekenhuis te brengen in een deel van de Palestijnse gebieden waartoe hij geen toegang heeft. Vervolgens wordt de Palestijn gechanteerd; de Shin Beth zal de Palestijnse politie inlichten over de samenwerking als de Palestijn niet gaat collaboreren.
Het is een harde wereld, geeft Kuperberg toe. ,,Het scheidingspercentage onder Shin Beth-officieren hoort bij de hoogste van Israël. Je bent 24 uur aan het werk, je voelt je ieder moment van de dag verantwoordelijk voor jouw infiltranten, voor hun familie. Het gaat om mensenlevens.''
Om zich te beschermen tegen terreur, zullen burgers in het Westen vrijheid en rechten tegenover de staat moeten inleveren, zegt hij. ,,Om de democratie te beschermen, moet je soms je toevlucht nemen tot ondemocratische praktijken. Elf september zal Europa uiteindelijk realistischer maken, gezonder.'' (NRC, Joris Luyendijk, 24 november 2001)
"In most countries people would be ashamed of using such methods. Here they are proud of it. There's huge support for these methods." - Yael Stein.
Israël martelt verdachten
Sedert het begin van de Al-Aqsa intifadah, eind september vorig jaar, heeft Israël het martelen van Palestijnse gevangenen hervat.
Uit onderzoeken van een Israëlische en Palestijnse mensenrechtenorganisatie blijkt dat het martelen niet beperkt blijft tot 'tikkende bommen'. De Israëlische mensenrechtenorganisatie B'Tselem komt binnenkort met een rapport uit over martelen aan de hand van ondervragingen van vrijgelaten Palestijnse gevangenen.
In september 1999 verbood het Hooggerechtshof in Jeruzalem martelen, maar in juli dit jaar kwamen de rechters daar tegen de achtergrond van de intifadah van terug. Zowel B'Tselem als de Palestijnse mensenrechtenorganisatie PHRMG hebben sedertdien gevallen van martelingen in Israëlische gevangenissen uitvoerig gedocumenteerd.
B'Tselem en PHRMG hebben getuigenissen vastgelegd van minderjarige Palestijnen die door Israël zijn gemarteld. Op 10 juli werd volgens Bassam Eid de tienjarige Sadam Ali Awad uit Bethlehem gearresteerd. ,,Ze sloegen me met een pijp van plastic waardoor mijn arm werd gewond. Eerst dwongen ze me al mijn kleren uit te trekken. De hele nacht stond ik aan handen en voeten gebonden en geblinddoekt buiten'', aldus zijn getuigenis. Dat gebeurde volgens PHRMG in het politiebureau in Gush Etzion, nabij Bethlehem.
Over het martelen van minderjarigen publiceerde B'Tselem in juli ook een uitvoerig rapport. Ibrahim Za'ul (16) verklaarde tegenover B'Tselem dat een Israëlische officier die zich voorstelde als Ayub tegen hem zei geen genade te kennen en bereid was hem te doden als hij niet de namen noemde van kinderen die stenen hadden gegooid. ,,De ondervrager zei dat hij me zou elektrocuteren'', verklaarde hij. Hij voelde twee draden op zijn hoofd maar er gebeurde niets. Ibrahim Za'ul werd naar een andere kamer gebracht waar een jonge Palestijn voor zijn ogen werd geslagen. Deze Ahmed Sabatin begon te huilen en schreeuwen. Daarop bekende Ibrahim dat Ahmed geen stenen had gegooid, maar hij wel.
De 15-jarige Sultan Mahdi ontkende in het begin van de ondervraging stenen te hebben gegooid naar legervoertuigen. Volgens de getuigenis die hij tegenover B'Tselem aflegde werd hij eerst vijf uur ondervraagd en daarna naar de badkamer naast de ondervragingsruimte gebracht waar een van de ondervragers zijn hoofd in het toilet duwde. ,,Ik was doodsbang'', vertelde hij. Na deze behandeling besloot hij te bekennen vijf stenen te hebben gegooid naar een auto van een kolonist. (NRC, Salomon Bouman, 24 november 2001)
Dossier Civil Coalition
Striking any Arab country will end alliance against terrorism
"We do not accept striking Iraq or any other Arab country" Arab League Secretary General Amr Moussa said. At a press conference at the close Tuesday of a conference on dialogue among civilizations hosted by the League, Moussa made it clear that he was not solely expressing his own view in this respect but that all Arab states were against such strikes.
Asked to comment on US President George Bush's recent statements on Iraq, Moussa said such statements would not change the Arab stance on that score, adding that launching military action against any Arab state would spell the end of consensus in the international alliance against terrorism. (Arabic News, 28-11-2001)
Ashcroft beloont juridisch terrorisme
In Amerika heeft John Ashcroft het plan gelanceerd Arabische immigranten die informatie geven over Arabische terreurbewegingen bij de administratieve afhandeling van de toelatingsprocedure die ze moeten doorlopen een voorkeursbehandeling te geven. Ze kunnen zeker zijn van een Amerikaans staatsburgerschap en zullen tijdens de eerste jaren van hun verblijf in Amerika allerlei bijzondere voorrechten krijgen.
Tegenstanders wijzen er op dat in een situatie waarin personen die van terreur verdacht worden zonder enige vorm van proces uitgeleverd kunnen worden aan militaire tribunalen een dergelijk plan er toe kan leiden dat volstrekt onschuldige personen als terrorist zullen worden aangewezen, zonder dat zij ooit in de gelegenheid zullen worden gesteld hun onschuld te bewijzen. Je moedigt, om het simpel uit te drukken, mensen aan uit egoistisch eigenbelang onschuldige anderen letterlijk en figuurlijk kapot te maken.
In geschiedenisboeken noemt men een dergelijke handelwijze een 'heksenjacht'. Het woord heksenjacht verwijst naar duistere praktijken in de Middel-Eeuwen. De katholieke overheid moedigde mensen aan verdachte personen aan te geven. Die werden voor kerkelijke rechtbanken gebracht (de inquisitie), die met behulp van de meest barbaarse martelmethoden bekentenissen afdwongen. (29-11-2001)
|
Engeland en Amerika importeren terreur in Irak
In een poging Saddam Hoessein dwars te zetten heeft het Westen een zogenaamde 'veilige zone' in het leven geroepen voor Koerdische terroristen - mensen die het wettelijke Iraakse gezag ontkennen en eisen dat Irak wordt opgesplitst in twee delen, een Iraaks deel en een deel dat de naam Koerdistan dient te dragen.
In dit vrije gebied, dat noch door Irak, noch door het Westen gecontroleerd wordt, heerst wetteloosheid. Daarom noemen wij het een 'veilige zone'. Het gevolg van die situatie van wetteloosheid is dat het gebied een vrijhaven wordt voor alles wat oorlogszuchtig, fundamentalistisch en wetteloos is.
Na de val van Afghanistan bestaat het gevaar dat Arabische fundamentalisten - die al in de regio actief waren - deze Westerse 'vrije haven' als uitwijkgebied kiezen, waarna het Westen de beschuldigende vinger op de Iraakse regering zal richten om haar op barse toon toe te voegen: "Zie wel dat jullie niet deugen...", terwijl het toch zo is dat Irak jaren lang oorlog heeft gevoerdr met Iran in een poging de dreiging van het oprukkende fundamentalisme in het Midden-Oosten een halt toe te roepen.
Het was Chomeiny die het Westen de oorlog verklaarde - niet Saddam Hoessein.
Het hoe en waarom van ontwikkelingen in het Midden-Oosten interesseert ons echter niet. We doen maar wat, we hoeven de eigen fouten nooit onder ogen te zien, omdat we de macht hebben om mensen naar believen tot 'goede' of tot 'slechte' mensen uit te roepen. Daar maken we op een weerzinwekkende wijze misbruik van en dat vinden we heel gewoon.
Toch zou het blindelings steunen van radicale afspitsingsbewegingen nooit een doel van Westerse democratieen mogen zijn. Een democratie is namelijk een politiek model dat samenwerking nastreeft, geen afsplitsing. De Verenigde Staten noemen zichzelf 'verenigd' omdat ze in het verleden afsplitsingsbewegingen op hardhandige wijze de kop hebben ingedrukt.
Dat samenwerkingsverlangen zouden ze moeten importeren in het Midden-Oosten. Irak teruggeven aan de Irakezen, Koerdische fundamentalisten die het centrale gezag in Irak ontkennen weer gewoon terroristen noemen, sancties tegen Irak afschaffen - omdat armoede terrorisme in de hand werkt - en de zelfgeschapen duivels bijzetten in het graf van een volledig mislukte, door krankzinnige rechtse ideologen bepaalde Midden-Oostenpolitiek.
Een van de weinige Midden-Oosten-politici die ooit pleitte voor een politiek en economisch samenwerkingsmodel was Shimon Peres. Maar Peres is momenteel de loopjongen van de extreem-rechtse chaosverdediger Sharon. En zolang de verdedigers van de op splitsing en verdeling gerichte chaos de macht in handen hebben zal het Midden-Osten altijd een 'veilige haven' blijven voor de terroristen, die wij er met een welhaast sadistisch welbehagen naar toe sturen. (Zwolle, 1-12-2001)
Proces over arrestaties in de VS
Zestien organisaties voor burgerrechten en vrijheden hebben woensdag een proces ingespannen tegen de Amerikaanse regering. Ze eisen dat die elementaire informatie vrijgeeft over de honderden mensen die ze heeft aangehouden en opgesloten sinds de terreuraanslagen van 11 september.
Tot de organisaties behoren de American Civil Liberties Union (ACLU) , de Arabisch-Amerikaanse Commissie tegen Discriminatie en Human Rights Watch . De arrestanten zijn virtueel uit de openbaarheid verdwenen, zei woordvoerder Steven Saphiro van ACLU. ,,Misschien werken andere landen zo, maar hier gaat dit niet. Het Amerikaanse volk heeft het recht te weten wie werd aangehouden, waar en waarom ze zijn opgesloten, in welke omstandigheden ze vastzitten, en of het recht zijn normale loop krijgt''. (De Standaard, 6-12-2001)
6-12-2001: Taliban verdwijnen van toneel
The Taliban agreed Thursday to surrender Kandahar, their last bastion and birthplace, if their warriors were not punished and safety was guaranteed to leader Mullah Mohammed Omar who once vowed to fight to the death. America said it would not accept any deal allowing the cleric to go free.
The promise to give up the city and begin handing over weapons as early as Friday marked the final collapse of the militant movement that imposed strict Islamic rule on Afghanistan for five years.
Personal rivalries among anti-Taliban leaders and the fate of Omar still could wreck the fragile agreement. The head of the new Afghan transition government, Hamid Karzai, refused to say whether Omar would be arrested as Washington has demanded. (KATHY GANNON, Associated Press Writer)
Ashcroft Defends Anti-Terrorism Steps
Civil Liberties Groups' Attacks 'Only Aid Terrorists'
Attorney General John D. Ashcroft resolutely defended the Justice Department's anti-terrorism tactics yesterday, telling a Senate committee the measures are necessary to prevent future attacks and suggesting that criticism of them aids the terrorist cause.
Peppered by congressional skepticism but bolstered by overwhelming public support in recent weeks, Ashcroft appeared before the Senate Judiciary Committee to champion Bush administration strategies since the Sept. 11 attacks. The methods include the detention of hundreds of foreign nationals and plans to try alleged terrorists and their accomplices before military tribunals.
Ashcroft accused unidentified critics of exaggerating or mischaracterizing administration policies, saying the Justice Department "has sought to prevent terrorism with reason, careful balance and excruciating attention to detail."
"We need honest, reasoned debate, not fear-mongering," Ashcroft said. "To those who scare peace-loving people with phantoms of lost liberty, my message is this: Your tactics only aid terrorists, for they erode our national unity and diminish our resolve. They give ammunition to . . . enemies and pause to . . . friends."
Ashcroft's bold language prompted protest from interest groups, who, along with some in Congress, have criticized government tactics as civil liberties infringements. (By Dan Eggen, Washington Post Staff Writer, Friday, December 7, 200)
Fighting Terror at Home: Rough Justice
Edward Said - Interview november 2001
In a recent article in the London Observer, you say the U.S. drive for war uncannily resembles Captain Ahab in pursuit of Moby Dick. Tell me what you have in mind there.
Said: Captain Ahab was a man possessed with an obsessional drive to pursue the white whale which had harmed him--which had torn his leg out--to the ends of the Earth, no matter what happened. In the final scene of the novel, Captain Ahab is being borne out to sea, wrapped around the white whale with the rope of his own harpoon and going obviously to his death. It was a scene of almost suicidal finality. Now, all the words that George Bush used in public during the early stages of the crisis--"wanted, dead or alive," "a crusade," etc.--suggest not so much an orderly and considered progress towards bringing the man to justice according to international norms, but rather something apocalyptic, something of the order of the criminal atrocity itself. That will make matters a lot, lot worse, because there are always consequences. And it would seem to me that to give Osama bin Laden--who has been turned into Moby Dick, he's been made a symbol of all that's evil in the world--a kind of mythological proportion is really playing his game. I think we need to secularize the man. We need to bring him down to the realm of reality. Treat him as a criminal, as a man who is a demagogue, who has unlawfully unleashed violence against innocent people. Punish him accordingly, and don't bring down the world around him and ourselves. (Klik voor bron)
Abu Zubaydah: The operations chief
"Born in Saudi Arabia in 1973, Abu Zubaydah represents the new generation of terrorism organizers around Osama bin Laden. Some time after the East African embassy bombings, he appears to have replaced Mohammed Atef as the primary contact for recruits and as the organizer of overseas operations." (The Washington Post, 4-10-2001)
"Many of the new fighters were born and raised not in the Arab lands but in the Muslim communities of Europe, around which they travel with ease. And there is a growing sense that a number of them are "Takfiris," followers of an extremist Islamic ideology called Takfir wal Hijra (Anathema and Exile). That's bad news: by blending into host communities, Takfiris attempt to avoid suspicion. A French official says they come across as "regular, fun-loving guys—but they'd slit your throat or bomb your building in a second." (TIME, 12-11-2001)
De jacht op Osama bin Laden heeft momenteel welhaast neurotische trekjes gekregen. Osama bin Laden is tot symbool gemaakt van 'het kwaad' en daarom moet hij vernietigd worden.
Men gaat daarbij voorbij aan het feit dat de leiding van de terreurgroep (Al-Qaeda) allang niet meer in handen is van Osama bin Laden.
Zoals uit het bovenstaande bericht in de Washingtin Post blijkt is de leiding voor acties in het buitenland in handen gegeven van een jonge generatie terroristen die onder leiding staat van Abu Zubaydah. Osama bin Laden controleert die groep niet, sympathiseert er echter wel mee en zal ongetwijfeld financiele steun verlenen. Of de groep die in Amerika de aanslag uitvoerde tot deze extremistische moslimbeweging behoorde is nog altijd een onzekere zaak. Mohammed Ata was de leider van de groep, maar tot nu toe is over hem maar erg weinig bekend gemaakt. Het enige wat we weten is dat hij zeer intelligent was, studieresultaten behaalde die ver boven het gemiddelde lagen en dat hij zich plotseling bekeerde tot een vorm van religieus denken die van hem een martelaar maakte die wilde sterven voor een goede zaak.
Wie dat 'kwaad' (sterven voor een goede zaak) wil vernietigen zal het militarisme (de op macht gebaseerde wil mensen op te offeren voor de goede zaak - hetgeen niet hetzelfde is als de wil orde te scheppen, een politietaak die bij het gezag behoort) moeten vernietigen. De Amerikaanse president George Bush (een herboren christen) is echter niet van zins de macht ondergeschikt te maken aan het gezag. Het besluit van het Amerikaanse parlement Amerikaanse militairen een status van onschendbaarheid te verlenen - nooit zullen zij door enige niet-Amerikaanse gerechtelijke instantie berecht kunnen worden - versterkt de twijfel aan de wil van de Amerikaanse regering bot militaristich geweld (gebaseerd op de arrogante veronderstelling dat men zo goed is, dat men tot het kwade domweg niet in staat is) te vervangen door intelligent, en doelbewust diplomatiek optreden. (Zwolle, 17-12-2001)
Mohammed Ata: "A brilliant student of architecture and town-planning at the technical university of Harburg (in Germany), he seems to have experienced a dramatic conversion to Islamic fundamentalism shortly before completing his thesis (the equivalent of an MSc in town planning) which earned him a 1.0 – the highest possible mark. After returning from Egypt where he had temporarily grown a thick bushy beard he began shying from any physical contact with women – the hallmark of fundamentalist piety. Thereafter he appears to have led a double life, showing unusual courtesy and consideration to strangers while planning and training for his murderous attack. "
Het 'gelijk' van de winnaar
Nu Amerika de oorlog in Afghanistan gewonnen heeft ontstaat er bij de winnaars de neiging om diegenen die tegen de oorlog waren te veroordelen. Uit het feit dat zij de oorlog gewonnen hebben hebben leiden ze af dat zij de juiste keuze hebben gemaakt en dat de aanvallen van diegenen die de oorlog veroordeelden dom en naief zijn geweest. Mensen die enige kennis van geschiedenis hebben zullen ongetwijfeld verwijzen naar de pogingen van de Britse minister van buitenlandse zaken, Chamberlain, vrede te sluiten met de nationaal-socialistische regering onder leiding van Adolf Hitler. Zinloos dus.
Zulke pogingen bewijzen alleen maar het gelijk van de anti-oorlogs-activisten. Wie vanuit het geloof dat hij altijd gelijk heeft een pessimistische ander die twijfels heeft belachelijk gaat zitten maken, alleen maar omdat hij wat dom geluk heeft gehad, verdient het niet zichzelf intellectueel te noemen.
Wat zulke domme gelijkhebbers niet beseffen is dat extreem-rechtse en extreem-linkse bewegingen altijd geleid worden door mensen die denken dat het eeuwige gelijk aan hun kant staat, mensen die niet twijfelen, niet pessimistisch zijn en bereid zijn hun intellect onder de tafel te schuiven wanneer de goede, religieus-ideologische zaak daarmee gediend is.
Daarom zegt de anti-oorlogs-activist: "Bevorder het pessimisme. Geef de twijfelaars kans twijfel te zaaien. Want twijfelende mensen zijn kwetsbaar en kwetsbare mensen zijn bereid compromissen te sluiten. Mensen die denken dat ze onkwetsbaar zijn niet."
Maar gelijkhebbers - Volkskrantcolunist Ronald Plasterk behoort tot die groep - zijn nooit voor rede vatbaar. De pessimistische schrijver Willem Frederik Hermans ergerde zich mateloos aan zulke mensen. Hij geloofde nergens in, behalve in zijn eigen gelijk, en daarom was hij geen intellectueel, maar hij was in ieder geval bereid zijn kleinheid toe te geven. Hij noemde zichzelf een 'koning eenoog in het land der blinden' en hij koesterde een mateloze verering voor mensen die in staat waren op een briljante wijze superintelligent te zijn.
Hij was geen intellectueel, maar hij wilde het dolgraag zijn en die eigenschap maakt hem sympathiek.
Mensen als Ronald Plasterk, die nooit de moed opbrengen te twijfelen aan de activiteiten van machtsinstanties, denken dat ze met open ogen door het leven wandelen. Dat is de reden waarom hier in Nederland nooit iets wezenlijks gebeurd.
"Ja", zegt Ronald, "als Amerika niet had ingegrepen zouden de Taliban er nog zijn." Daarbij ziet hij het feit over het hoofd dat de Taliban de Islam niet hebben uitgevonden. De Taliban waren anti-intellectuelen die niet in staat waren de Islam een intelligent gezicht te geven. De moslimleiders die het religieuze leven in Afghanistan bepalen hebben dat onvermogen in de hand gewerkt. Die religieuze leiders zijn niet verdreven. Hetgeen betekent dat na het vertrek van de journalisten uit Afghanistan het gewone religieuze leven daar waarschijnlijk gewoon weer zijn gewone conservatief-religieuze gangetje gaat...
Tenzij het Westen bereid is geld te steken in intellectuelen. Maar die kans is klein, gezien het feit dat we in het Midden-Oosten tot nu toe alleen maar het meest achterlijke fundamentalisme hebben gesteund, omdat intellectuelen niet bereid zijn naar de pijpen te dansen van domme rechts-extremistische Israeliers en Amerikanen.
We vergeten dat intellectuelen (met name in linkse kringen) Arafat verwijten dat hij te toegeeflijk is geweest. Intellectuelen zeggen "We willen geen marionet van Israel zijn". Arafat heeft met die positie genoegen genomen omdat hem werd toegezegd dat hij binnen zeven jaren aan het hoofd zou staan van een eigen staat. Nu zijn de zeven jaren voorbij en nu moet hij weg. Nu zoeken we 'pragmatische leiders'.
Alleen Volkskrantcolumnist Ronald Plasterk - de man die de oorlog tegen het terrorisme heeft gewonnen - kan ons uitleggen wat een 'Israelische pragmatische leider' is. We zullen ongetwijfeld nog veel van deze winnaar horen!
Tony Blair, who had been meeting the Palestinian leader, Yasser Arafat said he wanted to see a viable Palestinian state. His view chimed with recent comments by US President George W Bush, but he rejected suggestions that moves to restart the peace process were designed simply to blunt Arab and Muslim anger at the air strikes in Afghanistan. "It is important in its own right, irrespective of what happened on 11 September". (BBC, 15-10-2001)
Oorzaak en Gevolg
"Osama bin Laden left Saudi Arabia in 1990 (where he had returned in 1989 from Afghanistan following the Soviet withdrawal) after he broke with the Saudi government over the issue of the invitation to American and Western troops during the Gulf War. He went to Prince Turki and offered to raise an army of mujahideen to defend Saudi Arabia instead of relying on the Americans. Of course, he was refused. He then left Saudi Arabia and went to Sudan. In Sudan he built up his businesses, he gathered all his friends from Afghanistan around him, and he was starting his various objectionable activities. The United States put a lot of pressure on the government of Sudan to get rid of him, and finally Sudan agreed to expel Osama. But then the question was what to do with him. Somehow it was decided that he should go to Afghanistan."
In de discussie over het nut van oorlogen wordt vaak alleen maar gekeken naar korte termijn effecten. Daarom kunnen mensen die voor een oorlog waren triomfantelijk op hun gelijk wijzen, omdat ze in een kortstondig heden leven, dat na verloop van volledig verdwenen is. Voorbij is voorbij, zegt men dan, verder niet meer over praten.
Toch hebben gebeurtenissen niet alleen korte termijn effecten maar ook lange termijn effecten. Wat dat betreft is het leven soms net een schaakspel. Mensen die niet verder dan twee, drie zetten vooruit kunnen kijken zullen zelden een wedstrijd winnen. Daarom is een oorlog ook het tegendeel van een schaakspel. Tijdens een oorlog wordt er niet gedacht maar gehandeld, en vaak op een zeer grove, brute wijze.
De oorlog tegen Irak werd door iedereen toegejuicht. Toch heeft die oorlog, die gewonnen werd, grote schadelijke gevolgen gehad. Een van die gevolgen was het ontstaan van de terreurgroep Al-Qeada.
Osama bin Laden was teruggekeerd uit Afghanistan naar Saudie-Arabie en hij zou daar nog als een rijk, respectabel burger gezeten hebben als Amerika niet voor een oorlog gekozen had, die volgens Osama bin Laden (en niet alleen volgens hem) gebaseerd was op de wil Arabieren en moslims te vernederen. (Zwolle, 21-12-2001)
Gevaarlijke bijwerkingen van strijd tegen terreur - 2
Ook in de Volkskrant van 22 december 2001 wordt er (in een artikel van Anneke Teunissen) op gewezen dat er na de oorlog in Afghanistan geen reden is voor triomfalisme. De oorlog heeft tientallen miljarden guldens gekost (hetgeen een dominee in Afrika de verzuchting deed slaken dat het geld beter besteed had kunnen worden aan ontwikkelingshulp), terwijl het nog maar de vraag is of de bedoelde effecten, vernietiging van het Al-Qaeda-netwerk, modernisering van Afghanistan en de wereld nieuwe normen en waarden bijbrengen - met name rechtvaardigheidsgevoel - bereikt zullen worden.
Wat de laatste doelstelling betreft, 'oneindige rechtvaardigheid' nastreven, kan gezegd worden dat de regering Bush heeft gefaald. De algemene opvatting van moslims is dat Bush niets anders heeft gedaan dan een marionettenregime installeren in Afghanistan, en op die marionetten kijken ze met minachting neer. Met andere woorden: de rechtvaardigheid van Bush is in de ogen van de moslims doodgewone onrechtvaardigheid. Amerika heeft een oplossing afgedwongen en ook al is dwang soms een keiharde noodzakelijkheid, in dit geval werkt dwang averechts. Wij zijn blij dat de Taliban weg zijn, maar wij zijn geen moslims, en wie de moslims aan zijn zijde wil krijgen zal met moslims rekening moeten houden. Commentatoren als Ronald Plasterk vinden dat niet nodig. Zij hanteren de kruistochtgedachte, die ook Pim Fortuyn schijnt aan te hangen.
Over de eerste doelstelling, bestrijding van terreur, hoeft in feite niet te worden gesproken. Die doelstelling maakt deel uit van ons rechtsysteem. Dat rechtsysteem moet dus met alle mogelijke mideelen verdedigd worden en niet met behulp van valse argumenten worden aangetast.
Modernisering tenslotte is natuurlijk altijd een lofwaardig streven. De opbouw van Afghanistan kost geld. De vele tientallen miljarden die de oorlog heeft gekost hadden ook gebruikt kunnen worden om het Talibanregime tot matiging te bewegen. Volgens Talibanwoordvoerders hebben zij altijd gestreefd naar samenwerking met de Noordelijke alliantie, omdat het belang van het Afghaanse volk bij hun op de eerste plaats stond. In hoeverre die stelling juist is weet niemand. Praten met de Taliban werd vanaf het eerste begin afgewezen. Amerika was vernederd en daarom moest via het stellen van een machtsdaad het gezichtsverlies hersteld worden. Het feit dat men niet beschikte over voldoende bewijsmiddelen zal ongetwijfeld een grote rol gespeeld hebben.
Oorlog was dus een begrijpelijke optie, maar toch moet -vanuit intellectueel gezichtspunt bezien - gesteld worden dat het stellen van machtsdaden een gevaarlijke zaak is, waartoe je pas na lang wikken en wegen moet overgaan. George Bush heeft zich vanaf het eerste moment opgesteld als een ant-intellectueel. Het was alsof de campagnevoerder uit de verkiezingsstrijd ineens naar boven kwam: "Intellectuelen?" "Assholes.."
Die opstelling is de meest gevaarlijke bijwerking van de oorlog tegen de terreur. Het belachelijk maken van het gezonde verstand, de weigering je macht te gebruiken als drukmiddel in plaats van als vernietigingsmiddel. Amerika is op het ogenblik bezig met het vernietigen van mensen. Dat is het verschil tussen een domme machtaanbidder en een intellectueel. Een intellectueel wil in de eerste plaats schadelijke denkbeelden vernietigen, omdat je daar op lange termijn het meeste voordeel mee behaalt, maar daar wil de korte-termijn-denker George Bush niets van weten. En waarom wil hij daar niets van weten? Simpel: Omdat hij een anti-intellectueel is die anti-intellectuele denkbeelden aanhangt. Wat dat betreft is hij de tweelingbroer van Ariel Sharon en al die andere anti-intellectuelen die alleen symptoombestrijding willen bedrijven. Voor anti-intellectuelen vertegenwoordigen zij de hemel. Voor intellectuelen echter vertegenwoordigen zij, ondanks al hun goede bedoelingen, de hel.
|
The theoretical question, "What is integrity?", is not so complicated. The difficulty lies in ensuring and maintaining the integrity of the civil service.
‘Ik wil geen Maarten van Rossum worden die bij elke scheet op de televisie te zien is,’ waren de wijze woorden van Afghanistan-kenner Willem Vogelsang aan het eind van een interview in Mare, drie weken geleden. Vogelsang zou, na een succesvolle entree, z’n aanwezigheid in de media zorgvuldig gaan doseren - heel anders dus dan die media-geile baardaap met z’n makkelijk scorende one-liners, vul ik maar even in. Hier sprak een Leidse wetenschapper in de beste zin des woords: wars van populisme, zuiver ten dienste van de openbare opinievorming. 
Een geplooid gezicht met stoppelbaard, gehuld in zwarte koltrui en wolken sigarettenrook: Maarten van Rossum. Hoogleraar te Utrecht, maar vooral bekend als gast bij Theo van Gogh, NOVA of Zeeman met boeken. Als het maar voldoende laat op de avond is wil Van Rossum wel ergens een kanttekening bij plaatsen. In een rookvrije Speakerszaal mopperde hij maandag over de Amerikaanse presidentsverkiezing.