Charley Reese: "The world is ruled by idiots"
Reese Website 11-6-2004
Wars do not arise spontaneously, nor are they instigated by the soldiers who have to fight them.
All wars begin in the minds of political leaders in times of peace. They decide they want something, and eventually they decide that the only way to get it is by the use of force.
Their mental process is the same as that of the unruly child who, desiring a playmate's toy, bonks his playmate on the head and takes it.
In peacetime, adults who do this are called criminals unless, of course, they are kings or presidents or prime ministers or dictators.
Every political system has the same flaw. The human race consists mostly of idiots, with a scattering of wise people.
The problem with political systems is that most make it difficult to put the wise few in the positions of power. Thus, for the most part, in every generation the world is ruled by idiots, some of whom have criminal minds.
Quotes:
"Politicians are the only people in the world who create problems and then campaign against them."
"Some years ago an excellent professor of economics told his class in his gravelly voice, 'If you pay me $50,000 a year to solve a problem, I damned sure ain't going to solve it.'"
"The truth is that neither British nor American imperialism was or is idealistic. It has always been driven by economic or strategic interests." (Charley Reese)
Wijsheid = Persoonlijkheidsontwikkeling
Commentaar Wim Duzijn 2004
Wat Iran & Irak uit doet groeien tot moreel superieure naties (relatief gezien, in vergelijking met onze cultuur) is het simpele feit dat de bevolking er eerbied heeft voor wijze mannen.
Dat die 'wijze mannen' niet allemaal even wijs zijn toont niet aan dat de bevolking niet deugt, eerbied voor wijsheid is een groot goed, maar toont aan dat de 'wijze mannen' die de baas zijn niet inzien dat het predikaat 'wijsheid' niet zonder meer toegekend mag worden aan een onwetende blaag (denk aan het wilde heethoofd Al-Sadr) die aan het domme feit dat hij een fanatiek gelovige is het recht meent te mogen ontlenen zichzelf 'wijs' te noemen.
Eerbied voor wijsheid is in het Westen, dankzij de jaren zestig revolutie, vernietigd. De anti-autoritaire jaren zestig waren de triomf van de infantiliteit. Infantilisering nam bezit van filosofie (de Beatles met hun anti-autoritaire nepgoeroe), de politiek (de anti-intellectuelen Castro & Mao Zedong) en de kerk (uittocht van mystici en progressieve hervormers) en het resultaat is dat de enige landen waar nog een wijsheidscultuur bestaat de tot 'vertegenwoordigers van het kwaad' uitgeroepen landen Iran & Irak zijn, waar die wijsheid momenteel alleen nog maar wordt vertegenwoordigd door de Ayatollah's, waarvan er helaas maar een paar echt wijs zijn (de links-liberale hervormers), terwijl de rest bestaat uit opportunisten en fanatieke gelovigen.
De mensen die wij tot 'bevrijders van Irak' hebben uitgeroepen zijn het absolute tegendeel van wijze mannen. Ze staan wat geestelijk niveau betreft op de onderste tree van de ladder, waarboven wat wijzere figuren zweven als Khomeini, Khamenei, Khatami - en ook Saddam Hussein, een man die we belasteren en beledigen (omdat hij voor de Palestijnen en anti-Israel is) maar die zeer zeker 'wijs' genoemd kan worden, wanneer we bereid zijn afstand te doen van het valse moralisme dat macht is recht denkers ons geschonken hebben.
We hebben ze gedemoniseerd (gelijkgeschakeld), de wijze mannen van het Midden Oosten, zoals we alles wat niet op een gehoorzame wijze aan onze kant staat belachelijk maken en vernederen, maar dat verdienen ze niet.
Wij hebben geen reden om op te scheppen. Wij maken deel uit van een ontvrouwelijkte kapitalistische anticultuur die juist vanwege het feit dat ze gebouwd is op de vernietiging van persoonlijkheidsdenken - volmaakt maling heeft aan wijsheid.
Wij maken van vrouwelijke mannen 'slaven' die niet in staat worden gesteld hun sociale gezicht te tonen (vrouwelijkheid = zorg, empathie, compassie) en we geven al het geld dat we bezitten aan het onbenul en het opportunisme.
Wij noemen onszelf democratisch, maar we zouden de democratie als heilig principe onmiddellijk overboord zetten wanneer een wijze man ons zou vertellen dat democratie alleen daar kan bestaan waar de overheid waarde hecht aan het steunen en stimuleren van een persoonlijkheidscultuur.
Zo'n persoonlijkheidscultuur bestaat niet meer, omdat we met de religie (het badwater) ook de wijsheid (het kind) hebben weggegooid. We hebben de persoonlijkheid weg gedemocratiseerd en dat is de reden waarom we nooit van Irak een democratische natie zullen kunnen maken, omdat Irak en Iran landen zijn waar van oudsher de persoonlijkheid, getransponeerd in de persoon van de rechtvaardige Mahdi, tot het allerhoogste principe is verheven.
Hoeveel kritiek je ook kunt hebben op de primitieve Sharia-cultuur in die land, het feit blijft bestaan dat zowel Iran als Irak via het scheppen van autoritair leiderschap (de ayatollah gezien als Wijze Man, die religie koppelt aan intellect) het persoonlijkheidsideaal boven het onbenullige collectivisme van onze Westerse, zogenaamde democratische massacultuur hebben geplaatst.
Het Zionisme heeft binnen de Arabische wereld die rechtvaardigheidscultuur altijd afgewezen en is daarom binnen de Arabische wijsheidscultuur weinig meer geweest dan een gigantische gifbom.
Alleen het feit dat de Zionisten zichzelf op een valse wijze 'joden' noemen heeft verhinderd dat intelligente mensen het Zionistische gif 'gif'; noemen), en daar is dan ook alles mee gezegd.
Zionisme heeft nooit de waarde van de persoonlijkheid duidelijk belicht, hoewel het werk van Jabotinski sterke anarchistische trekjes bevat die er op wijzen dat het vrije individu boven het belang van de sterke staat moet worden gesteld.
De absurditeit van het rechtse Zionisme ligt daarin dat het vrije individu weliswaar belangrijk wordt gevonden maar dat de sterke militaristische staat, die de ontkenning is van het anarchistische ideaal, boven dat vrijheidsverlangen wordt geplaatst.
De wijsheid die de geestelijke vader van het rechtse zionisme (Vladimir Jabotinski) zijn aanhangers meegaf was dat het de opdracht van de joden is via versterking van de totalitaire staat de Arabieren te onderwerpen.
Dat het onvermijdelijke gevolg van die fascistische verheerlijking van de sterke staat de demonisering van de Arabische wijsheidscultuur is weigeren we in te zien.
We willen de rechtvaardige mens (de persoonlijkheid) vernietigen en we proberen via het heilig verklaren van de onrechtvaardige fanaticus de Arabieren (de Sjiieten in het bijzonder) een geestloze anticultuur op te dringen waarin het individu de slaaf is van een geestloze religie (idolatrie), een geestloze vorm van liberalisme (kapitalisme) en een geestloze vorm van democratie (massacultuur), die de gelijkgeschakelde bevolking wil dwingen de terreur van de rijk geworden afwentelaars te accepteren.
Wat wij democratie noemen is in wezen afwentelcultuur.
Waar de hoofdpersoon van het christelijke evangelie zegt dat we ons kruis op onze schouder moeten nemen wanneer we hem willen volgen, daar stelt religieus Amerika dat we het kruis op de schouders van de gedemoniseerde intelligente anderen moeten leggen.
Met andere woorden: waar de persoonlijkheid via de wijze Mannen verering in Iran & Irak verdedigd wordt door de bevolking ("blijf van onze wijze mannen af"), daar scheppen wij een cultuur waarin het de taak van de persoonlijkheid is al het lijden en alle ellende van de opportunisten op zijn schouders te nemen.
En dat is nu precies de reden waarom intelligente mensen altijd eencollectivistische massacultuur hebben afgewezen.
Omdat zij weten dat de massa van alles weet te scheppen, behalve die relativerende, afstandelijke wijsheid en rechtvaardigheid die kan voorkomen dat de massa zichzelf - gedreven door dierlijke massa instincten - te pletter loopt op de eigen onwetendheid.
De seculiere leider Saddam Hussein & de religieuze hervormer Khatami waren twee leiders die Iran en Irak bij elkaar hadden kunnen brengen.
Saddam was de principiële, soms domme maar altijd eerlijke, vechter die de theocraat Khomeini heeft verslagen en de Iraanse president Khatami is de aarzelende, bij tijden opportunistische intellectueel die Khomeini niet openlijk durft aan te vallen.
Samen vertegenwoordigden zij een Iraans-Irakese wijsheids- en persoonlijkheidscultuur, die wij met onze infantiele, door en door oneerlijke nepdemocratie aan het vernietigen zijn.