Relatief gematigd begin
Commentaar Wim Duzijn 2001

Het beleid van de Israelische regering in de bezette gebieden heeft altijd een dubbelhartig karakter gehad. Tot aan het jaar 1977 domineerde de socialistische geori nteerde Arbeiderspartij het politieke leven in Israel. De bouw van de eerste nederzettingen valt onder haar verantwoordelijkheid.
Het nederzettingenbeleid was in die begintijd gefundeerd op een tweetal overwegingen: 1.veiligheidsoverwegingen, de nederzettingen fungeerden in feite als militaire grensposten, en 2. politiek-economische overwegingen. Men wilde de economie van de bezette gebieden op een hoger peil brengen, niet vanuit idealistische overwegingen, maar vanuit de gedachte dat een toenemende welvaart de belangstelling van de bevolking voor de bevrijdingsbeweging van Yasser Arafat (PLO) zou doen afnemen.
De welvaart nam inderdaad toe, maar de bevolking bleef, tot grote teleurstelling van de politieke leiding in Israel, de PLO trouw.
Het beleid, dat dus niet gericht was op toekomstige ontruiming van de bezette gebieden, maar op vreedzame inlijving via economische ontwikkeling, mislukte en dat betekende dat het nederzettingenbeleid alleen maar tot gevolg had dat een naar onafhankelijkheid verlangende bevolking afhankelijk werd gemaakt van Israel, een afhankelijkheid die door latere, rechtse regeringen als wapen tegen de Palestijnse bevolking werd gebruikt.
De autoriteit van de PLO werd niet erkend. De PLO werd daarom ook niet betrokken bij belangrijke beleidsbeslissingen. Voortdurend werd gepoogd Palestijnse stromannen naar voren te schuiven, mensen die, dat spreekt vanzelf gezien werden als verraders van de Palestijnse zaak.
De onwil van de arbeiderspartij op een normale wijze om te gaan met de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie kan gezien worden als een van de belangrijkste oorzaken van het uit de hand gelopen conflict waarmee Israel nu wordt geconfronteerd.

In de jaren '70 was het conflict beheersbaar, omdat joodse en islamitische fundamentalisten in die tijd nog geen rol van betekenis speelden. De radicalisering zette in toen in het jaar 1977 de rechts-extremistische Likoedleider Menahim Begin de politieke macht in Israel veroverde, daarmee een eind makend aan het bewind van relatief gematigde krachten in Israel.

In dat jaar veranderde het nederzettingenbeleid op een radicale wijze van karakter. Niet de economische opbouw, in dienst van vreedzame inlijving, stond nu centraal, maar de verjoodsing van de bezette gebieden, ook als het beleid ten koste moet gaan van het welzijn van de autochtone bevolking. Alleen de belangen van joden tellen voor de Likoed. De Arabieren zijn er, maar ze horen er eigenlijk niet te zijn, omdat ze alleen maar kinderen fokken en ervoor zorgen dat de joden de meerderheid in hun eigen land verliezen.
Dat klinkt cru, maar is het niet. Zelfs binnen de relatief gematigde Arbeiderspartij kan de oude uit Oost-Europa afkomstige garde, maar moeilijk afstand doen van het Zionistische denkbeeld dat Israel een volledig joodse staat moet zijn, een staat dus, die op alle mogelijke manieren dient te voorkomen dat vreemde elementen (de niet-joden: arabieren, maar ook christenen, aziaten en andere niet-joodse exemplaren van het mensenras) het ideale beeld van 'de joodse bermensch', die van zijn staat een voorbeeld voor de gehele wereld maakt. aan kan tasten.
In gewoon wetenschappelijk taalgebruik noemt men een dergelijk droombeeld een utopie, en alle politieke wetenschappers zijn het er over eens dat utopisten in de politiek uiterst gevaarlijke mensen zijn. De utopie lag ten grondslag aan de communistische heilstaat, die juist door haar onverdraagzame, utopistische karakter, de positieve idealen van het communisme volledig heeft geridiculiseerd - zodat rechtse krachten in Amerika momenteel heer en meester zijn in de wereld.

1977 - Change of policy
Israel - a country study, 2001

Israel's settlement policy in the occupied territories changed in 1977 with the coming to power of Begin.
Whereas Labor's policies had been guided primarily by security concerns, Begin espoused a deep ideological attachment to the territories. He viewed the Jewish right of settlement in the occupied territories as fulfilling biblical prophecy and therefore not a matter for either the Arabs or the international community to accept or reject.
Begin's messianic designs on the territories were supported by the rapid growth of religious nationalist groups, such as Gush Emunim, which established settlements in heavily populated Arab areas.
The increase in Jewish settlements and the radicalization of the settlers created an explosive situation. When in May 1980 six students of a Hebron yeshiva, a Jewish religious school, were killed by Arab gunfire, a chain of violence was set off that included a government crackdown on Hebron and the expulsion of three leaders of the Hebron Arab community.
West Bank Jewish settlers increasingly took the law into their own hands; they were widely believed to be responsible for car-bomb attacks on the mayors of Ram Allah and Nabulus.
Begin's policies toward the occupied territories became increasingly annexationist following the Likud victory in the 1981 parliamentary elections.
He viewed the Likud's margin of victory, which was larger than in 1977, as a mandate to pursue a more aggressive policy in the territories. After the election, he appointed the hawkish Ariel Sharon as minister of defense, replacing the more moderate Ezer Weizman, who had resigned in protest against Begin's settlement policy.
In November 1981, Sharon installed a civilian administration in the West Bank headed by Menachem Milson. Milson immediately set out to stifle rapidly growing Palestinian nationalist sentiments; he deposed pro-PLO mayors, dissolved the mayors' National Guidance Committee, and shut two Arab newspapers and Bir Zeit University.
While Milson was working to quell Palestinian nationalism in the territories, the Begin regime accelerated the pace of settlements by providing low-interest mortgages and other economic benefits to prospective settlers. This action induced a number of secular Jews, who were not part of Gush Emunim, to settle in the territories, further consolidating Israel's hold on the area. Moreover, Israel established large military bases and extensive road, electricity, and water networks in the occupied territories. (webinfo: memory.loc.gov)

The Washington Post reported on Milson's administration in January 1982:

De Wereld Zionisten Organisatie

Weinig mensen realiseren zich dat de Israelische nederzettingenpolitiek in belangrijke mate wordt bepaald door instanties die niet onder controle van de Israelische regering vallen. Naast de Israelische regering bestaat er een internationale zionisten-organisatie (de WZO) die er zorg voor moet dragen dat overal in de wereld joden worden aangemoedigd naar 'het heilige land' te emigreren. De term 'heilig land' verwijst dus niet naar het feit dat Jezus in dat land geboren is, zoals veel naieve christenen veronderstellen, maar naar het feit dat binnen het Zionisme de natie (het Bijbelse Land) het heiligste bezit is dat de joodse mens heeft.

Let op: Zionisme is Nationalisme - geen godsdienst
Commentaar Wim Duzijn 2001

The Jewish Agency (Webinfo)

During the 20th century, the Jewish Agency for Israel, working through collective action, shaped the future of world Jewry and Israel.
Together, the Jewish Agency was instrumental in establishing the State of Israel and in building the country's human and physical infrastructure. The Jewish Agency helped found 900 rural communities, kibbutzim, moshavim and built through the Israel Education Fund 1400 capital projects including community centers, nursery schools, culture and sports facilities, and institutions of higher learning.
We brought close to 2.9 million Jews to live in Israel and helped them integrate, paying special attention to the poor and vulnerable. We reached out to Jews whenever and wherever they were in danger or distress. We brought hundreds of thousands of youngsters to Israel for a quality educational experience.
For over 50 years, the Jewish Agency, as the global Jewish partnership with Israel at its heart, has been the meeting ground for world Jewry, the place where Jews from around the world meet to discuss and agree on global priorities and the organization that makes those priorities come alive.
Millions of lives have been impacted by the work of this global Jewish partnership. The story we created together has been the modern history of Israel and the Jewish People. (bron: ja website)

Commentaar WD 2001

Zoals uit bovenstaande taakomschrijving van het Joodse Centrale Bureau voor Israel blijkt zien de georganiseerde niet-Israelische fondsenwervende zionisten zichzelf als de leidende instantie binnen het jodendom. Niet de religieuze leiders bepalen het lot van het jodendom, maar een politieke, aan geld en macht gebonden organisatie, die zich ten doel stelt van de staat Israel het morele voorbeeld voor het jodendom en de gehele wereld te maken.
Het Joodse Centrale Bureau is een ideologische organisatie, hetgeen betekent dat zij alles zal doen om intellectuele tegenstanders de mond te snoeren. Op zichzelf genomen is dat een democratisch recht, maar het is ook het democratische recht van de tegenstanders van het zionisme daartegen te protesteren.
Het gevaar van elke ideologische beweging is het verlangen de tegenstanders de mond te snoeren.
Ideologie (vormdenken) en demonisering zijn onverbrekelijk bij elkaar horende kwaliteiten. Zodra het demoniseren van de ander wordt stopgezet zal de ideologie aan betekenis inboeten.
Bestrijders van het zionisme moeten daarom voorkomen dat zij zich in de duivelse hoek laten manoevreren. Duidelijk maken dat je wel intelligent bent, dat je geen antisemiet bent, dat je streeft naar ontwikkeling en bewustwording van mensen, dat je bereid bent samen te werken met anderen, kortom: aantonen dat je niet degene bent die ze zeggen dat je bent.
In Nazi-Duitsland was het de taak van propagandaminister Joseph Goebbels de tegenstanders van het regime te demoniseren. De Nazi's kozen als volksvijand nummer een de joden.
De zionisten hebben (momenteel) hun eigen volksvijanden: Saddam Hussein en Yasser Arafat. Die keuze is niet gebaseerd op feitelijke gegevens. Dat kan ook niet. Want zodra men de werkelijkheid op een objectieve wijze gaat bekijken is men geen ideoloog meer.

Dat propaganda ook door ons wordt toegepast bewijst het volgende citaat:

JA & The Special Status Law
(info: jewish agency website)

The Jewish Agency has a unique legal and public status set forth in the Special Status Law, by which the Government of Israel recognizes the Agency as an entity with the authority to act for Israel in a number of fields.
The Jewish people, through their representatives in the Jewish Agency, cosequently enjoy special status in Israel and the ability to be involved in the development and shaping of Israeli society. The Jewish Agency is empowered to coordinate the activity of Jewish organizations and institutions, which also work in these fields in Israel.

Kunnen Israel en Palestina democratische staten zijn?
Commentaar WD 2001

De vraag die westerse mogendheden zich behoren te stellen is hoe zij van Israel en Palestina democratische staten kunnen maken. Zowel het kleine staatje Israel als het nog kleinere staatje Palestina worden geconfronteerd met antidemocratische bewegingen.
Binnen Israel zal de invloed van het wereldzionisme moeten worden uitgeschakeld, omdat het wereldzionisme als bezittende macht de onafhankelijkheid van de Israelische overheid uitschakelt.
Onafhankelijkheid is een absolute voorwaarde voor het tot stand brengen van een democratische staat. Buitenlandse belangengroeperingen mogen in een democratische staat niet de meest belangrijke taak van de overheid: er zijn voor alle mensen onmogelijk maken.
Palestijnen zullen duidelijk moeten maken dat zij voorstander zijn van een democratische overheid, die zichzelf niet uitlevert aan islamitische belangengroeperingen, zoals Hamas en Jihad, groeperingen die niet geinteresseerd zijn in het welzijn van alle mensen, maar hun religieuzeo oordelen en vooroordelen op de eerste plaats zetten.
Je kunt geen staat opbouwen op grond van religieuze beginselen. Dat stelt het handvest van de PLO (een seculiere organisatie) heel duidelijk, en het is daarom de taak van de Palestijnse Autoriteit dat beginsel uit het eigen handvest tot bindend beginsel uit te roepen.
Alleen in dat geval kan op een eerlijke wijze het antidemocratische zionisme bestreden worden.
Het is absurd om antidemocratische zionistische denkbeelden te beantwoorden met antidemocratische moslimdenkbeelden. Wie tegen het zionisme en de joodse staat is, zal ook de islamitische staat af moeten wijzen, omdat een islamitische staat volgens democratische beginselen (net als een joodse staat) een fascistische staat is, waarin de meerderheid de rechten van minderheden niet als belangrijk ervaart..
De westerse mogendheden tenslotte zullen hun afwijzende houding tegenover democratisch ingestelde PLO-leiders op moeten geven. Tot nu toe heeft men uit naam van de democratie de seculiere, democratisch ingestelde PLO afgewezen. De Amerikaanse president George Bush weigert zelfs een gesprek aan te gaan met de PLO.
Ook in ons land hebben we een instantie die niet schijnt te weten wat democratie is. Nog altijd wordt door het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken het democratische handvest van de PLO gezien als een terroristisch pamflet, hetgeen het zeer zeker niet is, behalve wanneer men op een kritiekloze wijze de propaganda van rechtse zionisten accepteert.
Een Ministerie van Buitenlandse zaken van een zichzelf respecterend democratisch land behoort democratische bewegingen te steunen en antidemocratische bewegingen en organisaties te veroordelen.
Dat betekent dat eindelijk eens gekozen moet worden voor een veroordeling van het zionisme als dictatoriale, tegen het volk gerichte beweging. Alleen dan kan een daadwerkelijke stap naar vrede en het tot stand brengen van democratische verhoudingen in het Midden-Oosten worden gezet. (Zwolle, 26-12-2001)

Pax Cristi en Nederlandse laksheid

PERSBERICHT Pax Christi en Cordaid,
30 oktober 2000: Brief VAN AARTSEN over MIDDEN-OOSTEN
mist essentiele onderdelen.

"De brief van Minister Van Aartsen van 20 oktober jl. aan de Kamer over de actuele situatie in het Midden-Oosten laat de weinig krachtdadige rol van de EU teveel buiten beeld en betrekt de Israelische politiek van voldongen feiten onvoldoende in de analyse, zo stellen de ontwikkelingsorganisatie Cordaid en de vredesbeweging Pax Christi vandaag in een brief aan de buitenlandwoordvoerders van de Kamer.
De brief van Van Aartsen is daarmee op essentiele punten niet volledig.
De opstelling van de EU en Nederland is te passief aan de zijlijn. De EU heeft steun gegeven aan een beleid dat strijdig is met het internationaal recht door na te laten het Israelische beleid met kracht te veroordelen. Met name VN-resoluties 194, 242, 338 dienen het uitgangspunt voor een meer geprononceerde politieke rol van de EU dienen te zijn.
Cordaid en Pax Christi betreuren het dat Nederland de VN resolutie van 20 oktober jl. ("on illegal Israel actions in occupied East Jerusalem and the rest of the occupied Palestinian territory") niet steunde, in tegenstelling tot de andere Beneluxlanden en Frankrijk<

Koningin Beatrix heeft er in haar kersttoespraak van dit jaar op gewezen dat wraakzucht geen goed antwoord is op daden van haat.
"Oog om oog maakt de wereld blind", aldus de vorstin in haar rede voor radio en televisie.
De rede stond duidelijk in het teken van de aanslagen van 11 september en de gevolgen daarvan.: "Het gebrek aan eerbied voor leven en dood en de onverdraagzaamheid van waaruit terreur wordt gevoed, confronteren ons met een gedachtengoed dat verbijstert'', sprak Beatrix. Hoewel respect voor de heiligheid van het menselijk leven de hoeksteen is van elke religieuze moraal, heeft de geschiedenis volgens haar geleerd dat 'geen enkele religie gevrijwaard is tegen misbruik en valse verkondiging'.

Christenen en Bezit
Commentaar Wim Duzijn 2001